2 TH. 0. B. N. KROK, 
tome divisus ramis sepe divaricatis. Folia viridia, basin versus breviter ciliata; inferiora 
spathulato-oblonga, integerrima; media oblonga, basi subdilatata, superiora anguste line- 
aria, acutiuscula, integra v. interdum basi dentata, imo et rarissime incisa. Cyme plane, 
parve, laxiuscule; fÅores solitarii sepissime in axillis dichotomiarum adsunt. Bractece 
capsulas 2equantes, patule, herbacere, inferne anguste scarioso-marginate, subulate, glabre, 
sub lente tantum breviter ciliate. Capsule 1” et ultra long2e, facile deciduz, sub lente 
punctate, glabre v. apice puberule rarius tot puberulae, deorsum turgide sursum atte- 
nuate, postice atque antice convex&e (antice deorsum rarissime planiuscule imo subcon- 
cav2e); loculus fertilis ovato-lanceolatus, costis lateralibus et media evidentiore insignis, 
partem faciei dorsalis minorem occupat; loculi steriles septo longo longitudinaliter con- 
tigui, fertili multo majores parietibus in angulo evidenter 1-costatis, antice circa striam 
(in sulculum rarissime ampliatam) vulgo albescentibus. Calycis limbus tubulosus, obsolete 
reticulato-venosus, saturate viridis, capsula duplo brevior et triplo angustior, oblique trun- 
catus, typice 3-dentatus dente impari (postico) maximo, obtuso vel acutiusculo imo biden- 
tato, dentibus 2 anticis brevioribus rarissime denticulo auctis, ita ut calyx sub-5-dentatus, 
vel vix conspicuis unde calyx evadit subintegerrimus dente unico (postico) ”auriculzefor- 
mi.” Corolla parva, elausa veluti in V. Morisonii purpurascens, aperta semper alba. 
Icones nostre ad exempl. viva culta; £ ad exempl. sicca a REGer collecta. 
Obs. 1. Polymorpha planta, capsul&e magnitudine et etiam calyce magnopere immu- 
tatur. Formas varias, pro distinctis speciebus a nonnullis habitas, per plures annos co- 
luimus, que tamen omnes ad unam abierunt. Nullam nos preter numerum dentium ca- 
lycis inter formam vulgarem subtridentatam et V. Auriculam De OC. calyce subintegro in- 
signem quidem videmus esse differentiam; sed de utriusque ceterum unione certi sumus, 
quum hec in horto culta jam primo anno in illam vix ut secerni posset abit; oculatis- 
simi Soyer-Willemet et Steven utramque etiam conjungunt. — Facies capsulze calycisque 
Fedia tridentate BRBemB (V. dentate Dr C. Prodr., V. Auricula y tridentata KocH, V. ligu- 
laris ”Borss.” sec. Hort. Dresd. 1852 aliosque), que ex F. tridentata Stev. (V. tridentata 
NoB.) est secernenda, primo aspectu non paulo diversa videtur; note, quibus hanc a 
nostra V.rimosa (typica) separant cl. auctores, parum evidentes sunt, culta enim, ut supra 
diximus, vel in formam primariam vel primaria in hanc abit. 
Obs. 2. Vix quidem exstat nomen magis ambiguum quam V. dentate; non igitur 
miranda diversissima judicia. Valeriane Locuste d dentate Liss. controversiarum quidem 
nullus pene est finis; apud foristas plurimos, qui post Linngeum proximi erant, hec di- 
versissimis plantis, V. echinate, V. eriocarpe et V. truncate hoc tempore V. Morisonii 
nostre vulgo adscribitur, at in nullius earum numerum nec potest referri nec debet. Sed 
auctores plures speciem hanc formamque leiocarpam V. Morisonii ante oculos haud dubie 
habuisse videntur. Confusio sine dubio ex eo orta est, quod plurim&e Valerianelle spe- 
cies calycem habent dentatum; inde factum est, ut et alie species calyce dentato pro va- 
rietate Linneana sumpte sint. Omnia quecumque attulit LINNZUS — definitio, icon et 
locus et id quod in hac specie maximum est nulla ab ipso data descriptio — ad hanc 
optime spectant. Heec varietas Linneana, quam modo attulimus, e synonymis HALLERI 
et DALIBARDI una cum icone Rivini ”Locusta majoris” ") solum pendet; qui hos contulerit 
”) Nominandum tamen est, Linnaeum in F1. Suec. ed. 2 iconem Rivini citatam ad Valerianam suam Locustam 
(V. Loc. & olitoriam Ejusd. Spec. Pl) ducere — erratum evidens. 
