90 é TH. 0. B. N. KROK, 
mus, ad formam primariam evidenter transeuntia. — Floret ineunte vere et non- 
numquam iterum state autumnoque. 
Herba lete virens, vulgo digitalis, pro soli fertilitate e pollicari ad spithameam al- 
titudinem et ultra excrescit. Caulis inferne angulatus striatusque angulis pilis deflexis 
pubescentibus, superne subteres et glabriusculus, ad dimidiam sepe altitudinem simplex 
indeque semel, bis vel pluries dichotome divisus ramis plus minus divaricatis. Folia in- 
feriora spathulata; media sessilia, angustiora, omnia integra rarius basi denticulata, glabra, 
margine tantum inferiore nervoque interdum dorsali ciliata. Cymc parve, plane; flores 
solitarii in axillis dichotomiarum seepissime adsunt. Bractee capsulas superantes, patulze, 
herbace& at inferne anguste scarioso-marginate, lineari-spathulat2e, glabre et apicem tan- 
tum versus pilis raris brevibus sepe evanescentibus ciliate. Capsule circiter 1” longe, 
facile decidu&, oblique orbiculari-ovatze, antice posticeque leviter 1-striate, lateraliter com- 
presse ita ut transversa facta sectione sublineares fant; in utroque capsule latere costa binse 
parve, sulculo obliquo (rarissime elevato) utrinque interjecto, quarum altera et major an- 
gulo seminis respondet atque in mucronem apicis evidentiorem excurrit, altera in medio 
loculo sterili; dorsum loculi fertilis gibbo seepe solubili auctum; loculi steriles longitudina- 
liter approximati, fertili majores. Apex capsul&e obsolete tridentatus dentibus anticis obli- 
teratis, postico evidentiore. Superficies capsule glabra sed quandoque sub lente pilis bre- 
vibus superne puberula aut rarissime tota breviter pubescens, sepe presertim in statu' 
juniore tota vel postice vel hinc inde transversim rugulosa. Corolla cxerulea demum albida 
lobis limbi sequalibus; stamina corolla vix longiora antheris demum albidis; stigma evi- 
denter trifidum. 
Icones nostre ad exempl. viva pr. Upsaliam collecta; 6 copia e Reichenbachii 
FINGER Ne: 
Obs. I. Species admodum constans est nec ullas exhibet formas seorsim adnotan- 
das neque ad alias species transeuntes. — Scriptis omnium auctorum veterum, quicumque 
in hac arte versati sunt, diligenter perlectis nusquam plantam invenire potuimus, que huic 
plane conveniret. Neque certo scimus, an HIPPOCRATBES et Printus Valerianellam hane — 
id quod suspicatur CaAsP. BAUHINUS — cognitam habuerint. LOBBELIUS, qui primus, nisi 
fallimur, de hac mentionem facit, faciem ejusdem etsi miserrime depinxit; neque 
TABERNZAMONTANUS melius. CESALPINUS et MORISONIUS primi fuisse videntur, qui capsul&e 
formam hujusce speciei descripserunt, sed etiam hic minus bene depinxit. — Definitio 
Linneana hanc parum quidem illustrat, sed si ex locis natalibus, que attulit idem, judi- 
cari licet, forma illa Linneana « (1 c.) cum specie ipsa, quam exposuimus, accuratissime 
congruit. REICHENBACH et postea BETCKE atque GRISEBACH hanc speciem Fediam (Vale- 
rianellam) Locustam nominaverunt; quod nomen in scriptis Linnei, si Floram Suecicam 
exceperis, sine dubio est collectivum, quod vocant, nec in definienda quadam specie ad- 
hiberi potest: id quod jam ex eo facile apparet, quod eidem varietates plures speciosas 
adnumeraverit, que hac setate omnes ut proprie species habeantur. 
Obs. 2. Exempla hujus Americana non vidimus, sed descriptiones apud TOorrer & 
GraY etc. cum forma leiocarpa vulgari omnino congruunt. Alii contra formam Ameri- 
canam ut Fediam s. Valerianellam radiatam descripserunt ut DE CANDOLLE (1. c.), qui V. 
radiatam suam, in Sect. ”Locustx” numeratam, ”verosimiliter varietatem” nominat. — ÅLLIONI 
