115 



Bulletin ae rAcademie Imp^riale 



116 



illud obstat, quod omnibus temporibus 



Auneius, Anneus, AnnTus, Annms 



23 



Quod 



odo formata simul usurpata esse scimus, unde antiquior ilia accentum adhibendi ratio Annaeus passa 



pparet nomina ista formam servasse antiquissimam 



postea quum longa penultima iuxta acutam 



Piestat ig 



dialectorum 



est 



praecedentem pr 



plius non posset, aut 



Quod exemplo terminationum quarundam, quae simul 

 in usu fuerunt, probabitur, et his quidem: -idiuSj -iiius, 

 -iUu$, -tmws, -irius.- Aufrechtius^^ recte ut videtur 

 statuit multa ilia nomina in -ilius exeuritia ex nomini- 

 bus in -idt'us exeuntibus formata esse, ita ut -iliits sit 

 forma Eomanis propria respondens dialectorum formae 

 'idius. Aufrechtius et Kirchh. comparant Umbro- 

 mm Pumperias, Osc. Pupidiis, Samnit. Pumpediu 



ipsa penultima acute ornata est, Anneius, Annlus 

 summus ille tonus, quern Nigidius vocavit (Gell. 

 XIIL 261, non motus 



sed penultima corrept 



Latin. Pompilius 



20 



Pomponius addi 



potuit. Itaque quum facile perspiciatur banc syllaba- 

 rum varietatem e dialectorum discrepantia duceudam 

 esse, ipsas has syllabas ita formatas esse censemus, 

 ut adiectiva e casu ablativo litera -d terminato origi- 

 nem indicantia sint facta ' ). 



Lberius de vocalibus in antepenultima syllaba mu- 

 tatis et de consonantium variatione agere cum non sit 

 huius loci, satis erit hac de re Corsseni librum dili- 



gentissime scriptum laudasse ^' 



Ipsis tcnninationibus in -aeus, -eius, -his, -'ius'^ 



Sanscriticae linguae similes respondent'^), Primarium 

 illud additamentum , quo ex nominum stirpibus genti- 

 licia nomina formarentur, -aijo fuit. Dipbtbongus ai 

 in ae, g, ei, i obscurata vel potius tenuata est, itaque 

 extiteruut ae/o, ciio^ tjo, 'ijo ct aiOj aeo, eo, to, io, An- 



19) In diariis lingiiarum comparationi destiuatis, quae cumKuhiiio 

 edidit Vol. I, pag. 278. 



20) Aufrecht und Kirchhoff, die Umbrisctien Sprachdenkma- 

 lel, Berlia 1849—1851. Yariationem Umbroritm r (Attierio-Attidium) 

 cum d, I tractant pg. 84 sqq. 



21) Idem statuit, si recte eius verba iutelligo, Pottius «die Per- 

 sonennamen» pg. 581. 



22) W, Corssen, Ueber Ausspracbo, Vocalismus und Betonuug 

 der lateiniscLen Spracbe. Leipzig, 1858. 1859. 



23) Consulto in hac commentatione de iis nomiuibus, quae, etsi 

 gcntilia sunt, tamen in -t«j non terminantur et quae breviter Hueb- 

 ner 1. 1. pg. 13 sqq. tractavit, non egi. Origiuem duxisse videutur non 

 e Latina lingua. Nomina in -ennus Mommsenius «unterital.Dial.» 

 pg. 362, not. 8 ostendit frequentissima esse gentilia in Piceno et 

 adiacentibug Apennini mentis regionibus, nomina in -erna, -enna, 

 -ina, quae pleraqueEtruscae originis esse existimantur, apud Eo- 

 manos in -ennius exiere, quod horum linguae roiumodius fuit: Per- 

 celua, Perperna (Osc. Perkedneis), Percennius, Pescenuius, Momms. 

 unterital. Dial. pg. 285. 286. 



24) Ad nomina patronymica et mefronymica fingenda in lingua 



Sanscritica suffiguntur: a, t, ya, iya, 6ya, inSija, Sra, dira, dyana, 



nki, U, hdyani (omisso nominativi «), qua de re confercnda Pottii 



Ea igitur intercedit ratio, inter termmationes -iius 

 {aeus, eus, lu's) et -ins; utraque iisdem temporibus nobis 

 occurrit. Num haec quoque diversitas e dialectis pro- 



fee ta 



Pottius eiusmodi aliquid 



vide 



turn. Kitsch 



28 



verbis docet 



formandis vocalibus terminationem 



de 



se. , Idem hie vir doctissimus longam nominum 

 atque -ius terminatorum seriem collegit; quae- 



addam: e scriptoribus Plut. Sulla 



'.. 



Serveius, ad nomina illic 



Ser 



vaeus 



Servius [facile nomina nota Saufeius et Fon- 

 teius inter illam seriem locum obtinebunt], Acilius et 

 Acculeius e Momms. inscr. et Eckh. doct. numm., ex 

 inscriptionum ilia Momms en ii collectione etiam: Ca- 

 leius, Caledius, Calidius; Insteius, Instius; Irveius, 

 Irvinius; Pineius, Pinius; Pompuleius, Pompilius; Vi- 

 buleius, VibuUius, Vibius, et quae singula ibi inveni- 

 untur: Carmeius, Herenuleius, Hetereius, lustuleius, 

 Licculeius, Munatuleius, Naevoleius, Pacumeius, Par- 

 fuleius, Petreius, Proculeius, Pvumeius, Scrateius, Se- 

 ptueius, Vebeius, Vertuleius, Urvineius. Ante alia vero 

 hue referenda censeo : Tarpeius , Tarquinius , Tarqui- 

 tius. Tarpeius vocatus est mens ille notissimus, Tar- 

 peia gens fuit non solum tempore fabuloso sed postea 



etiam flor 



Tarp 



fait, Maecii Tarpae 



facio, quemHoratius 



29 



fecit 



Sed Tarpa quid significabat? Idem videtur fuisse 



§ 



439. 



25) Corssen. 1. 1. 1, pg. 193. II, pg. 150. Iluebner 1. 1. 21 — 27. 

 A. K. Zeitschr. fuer vergl. Spracbf. Y, 87 — 93; de tcmiinatione 

 -eius ia -tus (inscr. Ius) et -ius trauseunte Ritschelius in indice 

 lect. 1. pg. VI egit, 



20) Antiquissimis temporibus in lingua Latina et ultra tertiam a 

 fine syllabam accentnra reiectum neque semper longa penultima 

 coercitum esse primus probavit Dietricbius in A. K. ZeitscLr. cet. 

 I, pg. 554 sqq.; of. Corssenii 1. 1. caput, quod inscribitur wDas 

 aeltere Betonungsgesetz» II, pg. 321 sqq. 



27) Pott. Personennamen pg, 579. 



28) Ritsciil. ind. lect. 1. pg. 6. 



29) Herat. Sat. I, 10, 38 haec ego ludo — iudice Tarpa, et Schol. 

 Cruq. ad locum, cf. Cic. ep. ad fam. VII, 1, Weicbert poet. Latin. 

 rell. pg. 334. not. 3. Ta'pTCiQ oppidum erat in agro Vestrinoruui, geu- 

 tis Sab. Steph. Byz. pg. 636. 



