135 



Bulletin de I'Aeademie Imperiale 



136 



ideoque Aituperati esse, quod iutelligitur el. 1. Festi|M enim proponei 

 et Yarronis supra allatis, ubi ter commemorantur, bis 



improbantur, VII, 10: id est falsum, YII, 34 addiltonis Protag 



subtiles 

 Hipp: 



135 



oportet. • 



Alterum huius generis opus Ateii pinaces inscn- 



ptura fuit, cuius tertius citatur liber '''). Sed quales 

 fuere hi pinaces? Ne tales habeas, quales Callimaclius 

 teste Suida s. y. ^tvaxa; tov £v izda-f^ TuatSsta 



solvere solebant quaestionc 

 Res antiquissima est, in PI 

 mai. et min. -jipo^XTj^aTa s( 

 quorum Xu'ast^ quaeruntur; 



et 



ZlOL- 



Xa'jjuLavTQv xal ov auvi^^atj^av Iv ^t^Xi'oi; v: xal ^ 



cxTuCjcai proponuntur, quorum 



rhetorica Aristot. II, 25 et 26, 4 his iam locum 



praebent. 



Magna est series eorum grammaticorum inter Ale- 



xandrinos, qui praecipue solvendis difficilibus interdum 



minusculis quaestionibus studuerunt, cuius rei exem- 



posuit eumque secuti alii grammatici Alexandrini Per- 1 pla praebent Lehrsius LI. et Fr. If ^^^Jj^^)"^ ^^^^ 

 gamenique^''), neve tales, quales indices Plaut. co- 



ediarum, quorum auctores Gell. n. Att. Ill 



merat, 



ibi memoratus index Anrelii idem libellus 



epigr. pg. 212. Quae ratio eo, quodmulti Ptolemaeo- 

 rum his studiis praecipue favebant, admodum aucta 

 est. Dioff. Laert., Athenaeus, GelHus, Plutarchus, 



detur fuisse, qui pinax iuscriptus a Suet. ill. gr. G 

 laudatur. Verum pinax etiam 'amplior titulus erat, 

 saltem Romanorum temporibus; sicut enim Gellius 

 T:faY;iaT'.xa et Mda-Aolixd , quae fere idem atque pi- 

 naces fuisse admodum probabile est, inscriptos esse 

 refert libros, qui variam et miscellam et quasi confu- 



Clemcns Alexandrinus satis nominura exemplorumque 

 nobis tradiderunt. Praeter ceteros vero Sosibius, 



doctrinam continerent, ita in Plinii hist 



praef 



librorum 



tituli. Eiusmodi opus simile Musis Aurelii Opilii, 



teste Suet. ill. gr. 6 in novem libris Musarum 

 le appellatis variam eruditionem continebant, vel 

 xxa'.; Tullii Tironis, qui libri secundum Gell. n. 





Att. XIII, 9*omne rerum 



doc tr 



g 



praebebant, pinaces Ateii videntur fuisse. In tali libro 



■ 



aptissime de higeris disputari potuit. 



Romanos scimus in studiis grammaticis ad Alexan- 

 drinorum exemplum se applicasse, et Ateius per prae- 

 ceptorem Gniphonem magis etiam ab illis excitatus 

 videtur; id praecipue iutelligitur ex illo Ateii libro, 

 quern Charisius e Plinii dubii sermonis libris ^^) , ut 

 videtur, affert, inscripto « an amaveritDidun Aeneas ». 



)nes solvere finis et , officium erat 



taut^aaTc? Xutixo? apud Athen. XI, 493 laudatus, no- 

 minis splendore insignis fuisse videtur. 



Sed nostra hie potius refer et quaerere quid Roma 

 ni eo in genere praestiterint. Iam Lehrsius animad- 

 vertit imperatorum temporibus hoc quasi summum el 

 praecipuum grammatici munus postulatum atque effla 

 gitatum esse, ut omnes quaestiones posset dissolvere 

 adiectis locis Suet. Tib. 70, luven. sat. VII, 229 sqq. 

 epigrammate Bibaculi de Valerio Catone a Suet, ill 

 gr. 11 et Quint, inst. or. I, 2, 14 tradito. Nee prior* 

 tempore hanc consuetudinem defuisse, monstrat locu 

 Cic. ep. ad Att. VIII, 3: «sed quoniam grammaticu 

 es, si hoc mihi ^TjTTii!.a persolveris, magna me mo 

 lestia liberaris)), et liber Ateii, cuius titulus supra in 



Eiusmodi quaesti 



Alexandrinorum , qui ly 



dicatus e 



* 



et imperj 

 poesi Ho 



Quum plurimi lyticorum et Alexandrini 

 iim aevi materiem suis quaestionibus e 

 ica sumpserint, Ateius earn sibi elegit, 



pantur 



132) Charis. inst. gr. I, pg. 134 Keil. lugeris Ateius — Pliilologus 

 Pinacon III— sed et Cato his iugeris, ut notat Plinius eodem libro 

 TI. fliugcribus quidam grammatici» iuquit Plinius «ita dicendura pu- 

 tant, qu'asi sit hoc iuger, tamquam hoc tuher, et ab hoc iugere tam- 

 quam ab hoc tubere, et ita ut tuberibus iugeribus, et tantum iuge- 

 rum», Varro rerum rusticaruinIII«iugenim agelli» et«iagero uno»cum 

 dixorit, idem«in iugeribus multis»; sed et I rerum rusticarum iugeri- 

 hus saepe dixit, quod utique descendit a nominative iuger, ut tuber. 



133) Cf. Graefenhanii hist, philol. 11, pg. 182 sqq. 



134) Charisii inst. gramm. T, pg. 127 K. Didun. Ateius Philologus 

 libruni suum sic edidit iuscriptum «Au amaverit Didun Aeneas» ut 



refert Plinius. 



unde perspiciatur ipsum Romanis fabulis magis favis- 

 se. Nam etsi Augusti demum temporibus praecipue 

 poetae propensi erant ad Aeneae res exornandas toti- 

 que populo commendandas, iam antea passim credide- 



huius viri fatis Romam cum Troia 



ctam 



136 



I, quod veteres quoque poetae cecinerant. Nae 

 bello Punico, uti raris huius operis fragmen 



135) Accuratius de iis egit Lehrsius in cap. IV de Aristarchi stu- 

 diis Horn. pg. 200—229, inscripto: de grammaticis, qui I'voTaTixoC et 

 XuTixoi dicti sunt. Cf. praeterea Graefenh. 1. 1. I, pg. 201 et 211, 



II, pg. 1 1 sqq. 



136) Cic. Verr. IV, 33, 72. Segesta est oppidum pervetus in Sici- 

 lia, indices, quod ab Aeuea fugiente a Troia atque in haec loca ve- 

 niente coiulitum esse demonstrant. Itaque Segestani non solum pcr- 

 petua societate atque amicitia, verum etiam cognatioue se cum po- 

 pulo Romano coniunctos esse arbitrautur. 



fl 



