GENERE « ELEOCHARIS » E SPECIE CHE LO RAPPRESENTANO 811 
virentibus, subcarinato-convexis, infimis vacuis minoribus, inter se 
æqualibus v. fere, semiamplexantibus,,demum leviter deflexis v. po- 
tius sub spicae pondere rectis. Loci natura variat culmis longioribus 
brevioribusque, spicula maiore minoreque. 
Forma Sessitensis Nobis, — culmi numerosi, glaucescentes, ste- 
riles fertilibus longiores; spicula constrietior, brevis, pauciflora, setis 
^ sub 6-8, achenio subrotundo-obtusato, stylobasi acuta. 
E. ovata var. Cesati! herb. mss. 
Habit: — nel delta della Sesia (Cesati! 26 sept. 1862, Ces.). 
Var. humifusa Nobis, — humilis, solo adpressa, culmi gracillimi, 
inzequaliter longi, ceespistosi, spicula avoideo-acutata. Inter E. ovatam 
R. Br., et atropurpuream Kunth media. 
Habit: — tra Feriolo e Gravelona abbondante (16 sept. 1886, 
Armitage! Terr. R.). 
Distrib: — Europa centralis a Gallia (excl. mer. mer., occ.) et 
Belgio ad Helvetiam et Italiam borealem, a Germania et Ross. med., 
ad Austr. Bohem. i 
Pennsylv. Morav. Hungh. Slavon. Transs. Croat. Dalm. Caucasum 
usque. In Asia perrara, ubi E. capitata provenit, sed in America 
boreali, fere tota, usque ad Ind. Occ. et ins. Sandwich , diffusa ; 
huc illuc formae endemicae et praeclarae varietates occurrunt, inter 
quas etiam E. atropurpurea haud errore locanda videretur , quae 
per iropicos Asiam, Americam, Africam, Australiam incolit. 
6. E. atropurpurea (Retz,) Kunth, — achenio obovato, utrimque 
turgide convexo, marginibus acutis, laevi, atro v. atrocastaneo, styli 
basi persistente parva, depressa v. subpatelliformi , orbiculari v. 
subhemisphaerica, pallida coronato. 
Kunth, Enum. pl., II, 151; Parlatore, op. cit., 67; Cesati, Pas- 
serini e Gibelli. 1. c. ; Arcangeli, 1. c.; — £E. Lereschii Steud., Cyp., 
80; — E.? erralica Steud., l. e. — Scirpus, Eleogiton, Isolepis, 
Heleocharis, Elaeocharis, Eleogenus atropurpureus auct. omn. 
Ic; — Rchb., Ic. fl. germ., XVIII, t. 295, fig. 699. 
Habit; — in locis sabulosis inundatis et humidis. Junio-septembri. 
