226 



orificio latissimo apertura , margine remanenle ab- 

 scisso , libero', reflexiusculo massam sporarnm di- 

 scoideo prominentem cingens, orassit. parietis 0,030 — 

 0,060 mill. attingens, hypothecium *j peripherice ful- 

 crans basi inflexa, e textu constructum celluloso, a 

 parte interiore et praecipue exteriore **) minus au- 

 tem intermedia quoad parietes fnsce colorato, ad- 

 modum confuse in textnm strati corticalis podetii 

 transennte , et eodem modo quo ille iodo violacee 

 intense caerulescente, eo ipso ab hypotliecio distin- 

 ctissimo. Hymenium disciforme, extra sporas inco- 

 lor, superne in massam coacervatam sporarnm so- 

 lutum, hypotliecio proprio, strato medullari podetii 

 imposito , fusco fulcratum. Paraphyses filiformes, 

 graciles, flexiles, incolores , protoplasmate iodo fla- 

 vescente in segmentula öbscure diviso v. in guttu- 

 las collapso videndo. Asci oblongo-lineares , longe 

 pedicellati, pariete tenui, sporis denique arctissime 

 adplicito, colliquescente. Sporae in asco plures, 

 suboctonae, serie lineari contigua dispositae, matu- 

 rae 0,015 — 18 mill. v. ultra longae, trausverse di- 

 midio breviores, dissepimento transversali medio 

 incolori #**) biloculares , loculamentis globosis mo- 

 noblastis vi mechanica separabilibus, pariete e fusco 

 nigro v. e subscaerulescente atro, intus spiraliter 

 incrassato, fibra sinistrorsa (sensu nov.), accreta, 

 rigidiuscula, dilutius colorata, interdum bifurcata vel 

 anfractibus reticulatim connexis , tantum in sporis 

 decrepitis , atmosphaerilibus diu expositis , vel ope 

 chemicalium solventiura in fragmenta separanda. — 

 Sporae germinantes dilutius colorantur, strictura 

 media deminuente paullo amplificantur, fibra spirali 

 evanescente, loco blasti corpusculis et guttulis plu- 

 ribus minoribus apparentibus , fila emittunt, vulgo e 

 loculamento solitaria, primitus subincoloria, mox 

 fusca, breviter articulata, ramosa. — Variat: 



«. typica , podetiis pulvinate dense caespitosis, 

 substructioni tlialli emortui impositis, nunc glaucis 

 majoribus , nunc dilute rufo-fusoescentibus et mino- 

 ribus , vulgo profunde plicatis. 



ß. squamulosa , thallo coralloideo-ramuloso vel 

 squamuloso , late expanso , glauco v. fuscescente v. 

 fusco -nigro, nunc podetiis sparsis , ascendentibus, 



*) Hypothecium cum hymenio confusum videtur sese 

 prolongare in tegumentum tenue, intus vix limitatum, 

 indolis obscurae, quod superficiem internam craterae 

 excipuli obducit. 



**) Pars quam maxime extima excipuli, epidermoi- 

 dea illa, continuatio partis externae corticis podetii, 

 quoad parietes elementorum (non contentum) fere inco- 

 lor tarnen est. 



***) Color et indoles dissepimenti tantum in locula- 

 mento ab altero separato et situ, quo paries subjacens 

 non translucet, observari potest. 



gracilioribus, minus plicatis, saepe compressis, nunc 

 abbreviatis vel subnullis , apotheciis parvulis sed 

 saepe fcrtilibus thallo impositis. 



Liehen corticolus in alpibus Norvegiae oecurrit. 

 Caespites ejus densi et pulvinati die pluviosa pul- 

 cherrime virescentes faciein fere musci cujusdam prae 

 se ferunt, cum spatio quodam interjeeto aspiciuntur. 

 Accuratius examinatus ratione non tantum systema- 

 tica sed etiam morphologica et physiologica tarn 

 singularis et ab affinihus et ab Omnibus forsitan li- 

 chenibus adhuc cognitis diversus exstat, ut jure suo 

 „dissimilis" nominetur. 8ecundum prineipia syste- 

 matica, caeterum inter se sat divergentia, quae CIL 

 Nylander et Th. Fries agnovere, Tholurna inter ho- 

 ruin autorum Epiconoideos vel Coniocarpos tribum 

 v. familiam bene distinetam (_Tholurnei Norm. 1. c.) 

 constituere videtur. Eximie nempe characterem se- 

 riei maxime naturalis offert , sed simut indole pro- 

 pria a typis caeteris seriei tarn longe recedit, ut 

 ad subdivisiones jam propositas difficulter referenda 

 sit. Cum Organa fruetificationis speetamus , Tho- 

 lurna Calicieis proxime et manifeste affinis prodit, 

 thallo autem et podetiis longissime ab bis remove- 

 tur. Thal Ins primarius Tholurnae revera fruticulose 

 evolutus forsitan judicandus est, sed hnmilis et pro- 

 cumbens fruticulus ille , ramis nunc valde compres- 

 sis ex eodem piano axis laciniiforme enascentibus, 

 j nunc teretiusculis , undique ex axi erumpentibus, 

 I ascendentibus vel erectiusculis , Omnibus tarnen nn- 

 : dique corticatis ; tum dix er im podetia esse evolutio- 

 ! nem maxime luxuriantem aut podicelli (sensu Acha- 

 | riano) aut rami proprie figurati , quem fruetificatio 

 suo usui elicuerit. Est nempe , ut ex evolutione 

 praelucet, apothecium organou primarium, sine quo 

 podetium non nasci potest. Sic haud raro apothecia 

 etiam fertilia sine ullo podetio thallo imposita, sed 

 numquam podetia sine apothecio invenimus. Itaque 

 crediderim analogiam, quae inter Tholurnam et Cla- 

 donias intercedat ratione formationis tlialli et pode- 

 | tiorum , magis apparentem quam veram esse neque 

 ullam affinitatem naturalem indicare, cum praterea 

 ' struetura interna tlialli et podetiorum multo differat, 

 ne Organa fruetificationis dissimiliora memorem. 



Magis congruit evolutio tlialli Tholurnae cum illa 

 Sphaerophororum , cum omnia momenta evolutionis 

 illius praecipue primitiva, non solum ultimum, cae- 

 spitem illum densum podetiorum simplicium , ante 

 oculos ponimus. Habitus ipse externus tlialli Pri- 

 marii Tholurnae et praesertim in varietate ß. qui- 

 busdam formis Sphaerophororum non omnino alie- 

 nus videtur. Dissimilitudo strueturae internae thalli 

 utriusque generis certe sat conspicua est, sed tarnen 

 minor , quam quae exstat inter Tholurnam et Cla- 

 donias. Majoris momenti construetio in ntroque dif- 



