300 | W. RADLOFF, | [N. 8.1 
رحمتم اول‌در Бо‏ بلنكگ ET ж‏ دوتونك بینی اندن بولنك 
Deler dëch уыс Жы; "ef, ај ЦЫ ef‏ 
bs ule JS uS Ls‏ × او مباق bel‏ شربتندن Ll.‏ 
иц ii iru. 4‏ یت ОАЫ E cel e‏ 
اول Оз‏ کم طهور الدی آدی * تنکری قرآن‌ده ادن ЗЫ‏ دیدی 
اجماق d A Jus hal‏ يوق درر * نا کم oe МИ‏ ادن dën‏ 399 
kel An‏ انده دایم‌در بلنكگ * Al Ae‏ اوجاق All, is‏ 
کر وراسز بو جهاننی اوجقی ead]‏ بسوننده کسوراسز حقی 
0 کسوردلر بونده Jb‏ نبا که ور * نقد بسوکن LLL‏ بقمادلر 
سن داق од ШӘ,‏ استغل * اوجماقبجین دنیایی الدن dés‏ 
بونره بسولدپلن ارنلر بل بونی * دون ons]‏ کنودلر بللو کونی 
قارانکوده зу‏ حق نورنی ® دیو اعینده بسولزلر هم حورنی 
کفر воле]‏ دين QU,‏ بولرلر * کنندولردن الدلر حق اولدلر 
155 طامله بیکی AN‏ دنکیزا کردیلر * کسن-دولرینی Жә», LG‏ 
deeg ibi bl э Жаб Ee‏ 
Il, Über den Lautwerth der im Texte angewendeten Schriftzeichen, 
Eine Vergleichung der Wiedergabe gleicher Wórter an verschiedenen 
Stellen des Textes beweist uns auf's Deutlichste, dass wir es hier nicht mit 
einer in hohem Grade ausgearbeiteten Schriftsprache zu thun haben, wie 
der erste Herausgeber der Verse meint, sondern mit dem Versuche eines 
Türken, der eine arabisch-persische Bildung erhalten hatte, ein Gedicht in 
seiner Muttersprache zu verfassen. Nirgends begegnen wir einer auch nur 
irgendwie durch den Gebrauch festgewordenen Orthographie. Man betrachte 
nur die Schreibung der allergewöhnlichsten Ausdrücke, die jeder irgendwie 
im Schreiben Geübte gewiss aus Gewohnheit gleichmässig schreiben wird, wie 
den Genitiv des Demonstrativ-Pronomens, der in folgenden Schreibungen auf- 
Mélanges asiatiques. T. X, p. 96. 
