(ХХХ) | AD PLUTARCHI QUAR FERUNTUR MORALIA. 355 
Sed multo magis etiam inconeinna sunt quae c. 9 p. 7 A [p. 14, 23] 
leguntur: беттер — — Түу Әғатрихйу x«l таратойүобоу, одтос ай 
појму xal түу cuuxpoAovíav тіс 2 ос xal татејувилу tapava ان‎ 
xxi Geimer, Nam adiectiva Seuroxnv et таратрФүодоу substantivum non 
habent ad quod referantur. Tacent de hoe loco editores quos scimus omnes 
praeter Huttenum, qui «subaudi» inquit «А иу stylum ex subsequenti 
commate», Sed si hoe loco ad subaudiendi artificium confugere licet, ubi 
non liceat? Mihi probabilius videtur түу Aeazoai ex то 9ea7pixóv esse 
corruptum. Plutarchus quam saepe numerum singularem neutri generis 
adiectivorum pro substantivis quae abstracta dicuntur positorum cum gene- 
tivo casu substantivorum coniungat, inter omnes constat. Nostrum scrip- 
torem hoc dicendi genus non vitasse ostendunt verba c. 18 p. 13 E [p. 30, 
24]: nd тоб ҮҮрос Фа Аофуттоу хой б0тхо)фоу?). 
Credere non possum sana esse verba с. 7 p. 4 А |р. 7, o ёпибам 
тозуу тмжау (oi тойда) А43 осту und тодаүюүої тетаудо, іута0да дү 
RONA NV Émméhenv ёхтёсу істі тўс тодтыу хатастаскос, Өс un Мад ctv 
«убратобок; ў Засфарос ў narımBorcıs та техуа парадбутес. Nam si ita haer 
leguntur, verbi Хадосту subiectum erit oí тодаүмүсі, quo ineptius nihil 
fingi potest. Recte sane loci sententiam Xylander expressit, cum verba ex- 
trema sic latine reddidit: «ne filios nostros per imprudentiam mancipiis 
aut barbaris aut levibus hominibus trad amus». Sed ut hic sensus restituatur, 
Мосту іп Хад меу mutandum. 
In eiusdem opusculi с. 10 p. 8 AB [р. 17, 13 sqq.] haec fere omnium 
librorum scriptura esse videtur: тперотёоу ойу eis Slvanıy xal та ۵ 
тойттыу xal тї; Ф:Лософіхс кутар ауєсдот хата то тарИхоу тӛу хофу. 
ойто гпомлеосало Періс, cütws Арубта; ё аин; суто) Ашу ó 
Eupaxóctoz, оўтос Етоџауфудаг ó ӨтВоїос, Фу Ехалерос Пәфтоуос гүёуєто 
cuvousiactns. Pro гхатерос Wyttenbachii coniecturam @тєро et Bernardakis 
recepit et ante eum Hercher. Hic tamen, cum post editionem suam emissam 
in Hermae vol XI p. 227 sq. hunc locum tractaret, pronuntiavit verba 
Фу гхатерос ПАйтоуос Еүгуето cuveucixc nz esse delenda, өрге апае ех 
adnotatione ad Ша одтес Аруотас 5 Tapavrivos sie Айюу à Хорахдсіос 
а lectore aliquo adscripta nata essent. Equidem, sicut @тєрос Wytten- 
bachianum ne intellegi quidem posse, ita hanc Hercheri opinionem, quam 
Bernardakis commemorare noluit, prorsus veram esse iudico neque quid- 
5) Neutrum genus adiectivi cum genetivo substantivi iunxisse videtur etiam c. 7 р. 4Е 
р. 9, 9 sqq. 1, ubi edi solet: оох einora xoAAxXxt; Xo Konsens Exetvoc 6 muAatbg Eheyey, rt гілер 
dox Buvathy Яу; Дува та. (ап avaßasäv legendum?) : еті tb RETEWPOTUTOV тйс Role رازه‎ 
XpxyYetv j ép oç o Жудрөтд, пої іргеде) Nam рос vocabulum ex glossemate ortum esse 
locus quem tenet perincommodus argumento est. Cfr. та. детеора тйс 522۵6 Thuc. 8, 72, 3. 
4, 112, 3. Sero comperi zÄ wer inventum iam esse a e Papageorgio (Adnväs vol. I p. 469). 
Mélanges gréco-romains. T. VI, р 24 
