(хххш)] AD PLUTARCHI QUAE FERUNTUR ۸۸ ж "865 
той xai пот ۵6۲ сератос Aa v Epos; 
ёу yspolv 4 Ga x Ad (y vototy — 
Sed etiam si alibi dici potuisset, hoc loco incommodum esset. Nam quae est 
orationis forma? Comparatur vitium cum uxore improba. Pergit scriptor 
hac uti similitudine, cum атпоћециу nominat, pergit etiam, nisi omnia me 
fallunt, cum соу оса verbo utitur. Sed num recte se comparatio habebit, si 
ita dixeris «ut uxor cum marito, sic vitium cum visceribus habitat»? Vix 
opinor. Qui enim vitium cum uxore comparat, comparat cum marito quem? aut 
quid? Non viscera sine dubio, sed hominem qui vitio est affectus. Itaque vix 
recte ad ооусходса additur то стлауууос, poterat addi тф хехтуугуф vel 
то Еуоут, poterat etiam illud participium sine ullo dativo poni. Hoc a Plu- 
tarcho factum esse arbitror. Sicut ad nudum ouverxoüca rectissime iam cum 
gradatione quadam, id quod et fortius et vitii proprium est, xai «eig стлау- 
Jorg тростіоуойа adiungetur, ita putidum est, postquam туушхоўт@ 6 
orAayyvars dictum est, ха! поостефужла addere, quasi permagni interesset, 
utrum cum visceribus vitium habitaret, an 2» iis inhaereret. Quod ad versus 
Hesiodei membrum posterius xa! орф ynpai 2Gxs, a lectore id aliquo ex 
vulgaribus Hesiodi carminum exemplaribus inculeatum esse vel ideo pro 
certo habeo, quod in iis quae sequuntur de senectute sive praematura sive 
tempestiva ne unum quidem fit verbum. Si cui hoc parum firmum est argu- 
mentum, meminerit ex Moral. p. 527 А |р. 637,47 Duebn.] constare in eo 
Operum et Dierum exemplo, quo Plutarchus utebatur, versum 705 sine 
turpi illo numerorum vitio sic scriptum fuisse: 
Eja ӛтер نام(‎ xal іу QUE үпоої ۷ 
Itaque hoc loco, quo de nunc agimus, cum Plutarchus priorem tantum 
versus partem attulisset, altera invito illo suppleta est. Qua expuncta ap- 
tissime iam verba уохтор xal 19 muéouv поп ad ea quae praecedunt refe- 
ана id quod fecisse videntur editores qui post иёоху interpungebant, 
1 ad sententiam Hesiodeis verbis viet #тєр daho expressam: siet ў xaxix 
Me Ямёсяу quippe quae Bageta ouvéxènoc sit et mokurerhs соубитуо6, 5065 
убхтор quippe quae сбухитог sit бума. 
Mirari satis nequeo quod Consol. ad Apoll. c. 6 р. an 254,10 
Bern.], ubi legitur: à д Шударос £v 2206 
Lei dE та; лї 9 00 ты; amäs буар Avdowrog’ 
Ерот e офббра xal qihotéyvwc Опербомј ۵09۵۵6۷۵6 TOV ۷ аудовутеју 
беу Amos . ті үйр ох йсдеуіттіроу; тё 6% тут; буар 009 фу ехрратол 
та Етерос диупдет capac, istud 52225 et Duebner et Hercher et Шагын» 
aequo animo tulerunt. Quid nisi glossema esse potest, quo nihil ineptius fingas 
praetér ётёрыс, quod Meziriaco et Wyttenbachio legendum esse videbatur? 
Mélanges gréco-romains, T. VI, p. 19. 
