106 AUGUSTUS NAUCK, [N. am 
Σαφῶς πενιχρὸν εἰς σπέος, τὸν cuu aT, 
Σὲ σπαργάνοις ἑλικτόν, dv γεγηϑότες 
Ἴδον τὸν αὐτὸν καὶ βροτὸν καὶ χύριον. 15 
μα el , PN , D 
Νεῦσον πρὸς ὕμνους οἰκετῶν, εὐεργέτα, 
/ 
᾿Εχϑροῦ ταπεινῶν τὴν ἐπηρμένην ὀφρύν, 
η 
Φέρων τε, παντεπόπτα, τῆς ἁμαρτίας 
Ὕπερϑεν ἀκλόνητον ἐστηριγμένους, 
Μάκαρ, μελῳδοὺς τῇ βάσει τῆς πίστεως. 20 
Νύμφης πανάγνου τὸν πανόλβιον τόκον 
Ἴδεῖν ὑπὲρ νοῦν ἠξιωμένος χορὸς 
Ἄγραυλος ἐκλονεῖτο τῷ ξένῳ τρόπῳ 
d 
Τάξιν μελῳδοῦσάν τε τῶν ἀσωμάτων 
Q 
Ἄνακτα Χριστὸν ἀσπόρως σαρκούμενον. 9 
Ὕψους ἀνάσσων οὐρανῶν, εὐσπλαγχνία 
Τελεῖ καθ’ ἡμᾶς ἐξ ἀνυμφεύτου κόρης, 
Ἄυλος ὢν τὸ πρόσϑεν, ἀλλ᾽ ἐπ᾽ ἐσχάτων 
Λόγος παγυνϑεὶς σαρχί, τὸν πεπτωκότα 
e À 1 D D H / / 
να πας y! ri m TOY. £ 
Iva πρὸς αὑτὸν ἐλχύση πρωτόκτιτον 80 
Γένους βροτείου τὴν ἀνάπλασιν πάλαι 
`~ 4 4 ΄ 
Ἄιδων προφήτης Ἀββαχοὺμ προμηνύει, 
C uu D , > / 
Ἰδεῖν ἀφράστως ἀξιωϑεὶς τὸν τύπον: 
Νέον βρέφος γὰρ ἐξ ὅρους τῆς παρϑένου 
Ἐξῆλθε λαῶν εἰς ἀνάπλασιν λόγος. 35 
v. 11 ἀστὴρ] Etym. Gud. p. 86,1. v. 13 πενιχρὸν] cf. Gloss. II 5: πενιχρῆ: ταπεινά (ubi πενι- 
χρόν' ταπεινόν scribendum videtur) εἰς σπέος] fortasse ex vitiosa scriptura εἰσπέος repetitum 
quod Suidas habet, πέος τὸ σπήλαιον. σπέος Gloss. X1. v. 14 ἑλικτόν Anecd. Oxon. 2 p. 368, 9 
Etym. Gud. p. 181, 44. v. 18 παντεπόπτης Anecd. Oxon. 2 p. 402, 21. v. 19 ἀκλόνητον Etym. 
Gud. p. 26, 30 (sive Etym. Milleri, Mél. de litt. gr. p. 321) et Suid. ἀκλόνητος Anecd. Oxon. 2 
p. 934, 14. v. 20 μελῳδός Etym, Gud. p. 886, 52. βάσει Gloss. B 6 sive Anecd, Oxon. 2 p. 353, 
26. v. 21 πανόλβιον Gloss. Π 14 (ubi mira est interpretatio πάντα ἔχουσαν, πάμπλουτον). παν- 
όλβιος Anecd. Oxon. 2 p. 402, 23 Etym. Gud. p. 450, 45. v. 28 ἄγραυλος Aneed. Oxon. 2 p. 343, 
Etym. Gud. p. 6, 899. v. 96 ἀνάσσω Anecd. Oxon. 2 p. 848, 8. v. 27 aut huc aut ad Canon. 
3, 48 referendum τελεῖ Gloss. T 1. ἐξανυμφεύτου Etym. Gud. p. 192, 23. e, 28 πρόσϑεν Gloss. 
Il 15 Anecd. Oxon. 2 p. 402, 96. v. 30 πρωτόκτιστον libri ut videtur. cf. Etym, M. p. 392, 38: 
εὔχτιτον- ἐκ τοῦ χτίζω, xat ἔνδειαν τοῦ X — 7, ἐκ τοῦ χτίω, ἐξ οὗ καὶ πρωτόκτιστος (πρωτόχτιτος 
recte codex D). forma quae est πρωτόχτιτος usus est Gregorius Naz. (cf. Sternbach Melet. Gr. 1 
p. 118), alibi inveniuntur adiectiva ἄχτιτος αὐτόχτιτος βοόκτιτος εὔκτιτος χαλλίκτιτος νεόχτιτος 
ομοκτιτος ὀρίχτιτος. — Y. 31 ἀνάπλασις Etym. Gud. p. 52, 48. v. 34 βρέφος Anecd. Oxon. 2 
p. 352, 30. 
Mélanges gréco-romains. T. VI, p. 900. 
