1. 1 c n K X K S S F I T S B E K G E N 8 E S . 



Tabulam, in qua Spitsbergenses insula3 depinguntur, si contemplamur, e ]am 

 dictis facile elucet, litora occidentalia septentrionaliaque prfecipue esse investigata, ineri- 

 dionalia vero orientaliaqne omnino non vel obiter tantum sparsisque locis esse inspecta. 

 Singularem et frequentem rupium lapidumqne, diversis terrje asvis ortarum, si conside- 

 ramus varietatem, ut etiam difficilem ad plurima loca aditum, conjicere facile licet, 

 haud exiguam specierum copiam vix dubie olim detcctam före. Neque tamen nimis 

 audaces nos censemus affirmantes, non minus esse cognitos lichenes, quos gignunt Spits- 

 bergenses insul», quam quos alia quasvis terra. 



Propriam hujus floraä indolem si quis qua?rit, aperte cogimur concedere, baud 

 exiguis difiicultatibus hane qugestionem premi; lichenum enim species, ut perbene con- 

 stat, multo magis quam plantas fanerogamaä per totam orbem terrarum sunt distributte 

 et prtecipue lichenes in arctoa zona obvii omnes regiones polo vicinas incolere videntur. 

 Ex quo efficitur, vix ullas adesse insulis Spitsbergensibus privas propriasque species; 

 sic v. c. omnes in pläga peuinsulaä scandinavicfe boreali vel jam sunt inventaa vel, ni 

 fallimur, vix dubie olim inveniendte, una modo, Usnea suljjhurea, excepta. Quaj, etiam 

 in America arctica haud raro reperta *), exemplum e lichenibus desumptum forsan 

 possit edere, nexum inter ambarum hariim regionum vegetationen! indicans, quem, fa- 

 nerogamas quod attinet plantas, adesse, evidenter demonstravit Cel. Malmgren -). Neque 

 tamen, lichenes Spitsbergenses et Scandinaviaä hyperboregg si inter se conferuntur, 

 omnino desunt differentias, e quibus nonnullas graviores seorsim lubet proponere. 



Differentia vix dubie maxima in eo posita est, quod magnus lichenum majorum, 

 fruticulosorum foliaceorumque, nnmerus hic vel omnino desideratur vel parcissime modo 

 obviam venit. Sic Usnea barhata, Ramalince, Evernice, Cetraria glauca, Nephromata, 

 Parmelia physodes, olivacea, stygia, consjpersa, Physcia ciliaris, pulverulenta cc. et stellaris, 

 Xanthoria parietina, Cladonia rhangiferina, Gyrophora polyphylla, Dermatocarpon minia- 

 tum cet., in ceteris terris fere ubique vulgäres, frustra quseruntur vel sparsi rarissimi- 

 que leguntur. Qui adsunt liabitum ]Dra^,terea obesum, contortum, haud facile agnitum 

 non raro induerunt^); apothecia pauca vel nuUa plurimi proferunt. Duas in alpibus 

 Scandinavite elevatis vulgäres species, Nephroma arcticum et Alectoriam ochroleucam*) 

 (cvijus partes hic omnino agit A. nigricans), hic desiderari, vix ullum fugit. 



Varias ex his majoribus, thallo melius evoluto pragditis, speciebus desiderari, vix 

 dubie ex eo pendet, quod plurimi lichenes ligna corticesqiTC diligentes exsulant. 

 Quales has terras arboribus omnino privatas non amare, vix cuiquam mirun^; supra 

 rauscos tamen nonnulli domicilia coUocarunt, personam alienam haud raro ferentes. 

 Hospitia prseterea illis offerunt vetusta tuguria, cruces e. s. p., quaa secus litora sparsa 

 inveniuntur ; neque tamen soli hasc loca occupant, sed socii adsunt alii, tam muscos 

 (v. c. Buellia insignis, Rinodina turfacea aliique) quam saxa (v. c. Lecanora polytropa, 

 Parmelia lanata etc.) vulgo incolentes. Cujus rei rationem in eo invenire licet, quod 



') Observandum tamen est, hane plaiitam in Islandia quoque nasci. 

 ^) Videas in Vet. Ak. Förhandl. 1862 p. 260 et sequ. 



^) Plantas Spitsbergenses cfespitose crescendi prodeve nisum, raonuit Cel. Malmgren. Idem de fruticulosis 

 lichenibus dioi potest; prseeipue Stereocaidorum, Sphcerophorortwi, Cladoniarum pulvinuli inveniuntur den- 

 sissimi. 



*) Cfr. iufra p. 10. 



