6 TH. M. FRIES, 



liis regionibus ligua longum per temporis , spatium iminutata intactaque manent; tem- 

 pori rerum edaci prosperiore fere repugnare videntur eventu, quam plera^que saxoruiri 

 species, in frustulis dilabentium. Ita quoque declaratur, quam parce gignantur varia' 

 GyrophoroB, Parmelice ceterique lichenes saxicoli, quibus \\t accrescant longum tempus 

 opus est. 



Neque silentio prteteveundum est, lichenes, quibus in regionibus hyperboreis 

 obsiti sunt scopuli marini, coeli in ins. Spitsb. asperitatem quoque testari. Quos eos- 

 dein esse ac in litoribus Finmai-kicis facile crederes; desunt tamen vel rarissime modo 

 adsunt Placodiuni stramineum, Gyaloleclda crenulata, Lecania aipospila, Lecanora atro- 

 suljjhurea et jjolioi^hcea, Verrucaria maura, mucosa et ceuthocarpa, Lichina confinis 

 ceterique. 



Numeri lichenum habita ratione, si insulas Spitsbergenses cum Scandinavia arctica 

 Grrönlandiave comparamus, illas inferiorem tenere gradum facile intelligitur. Evidens 

 vero illarum apparet principatus, si cum regionibus antarcticis conferuntur. Nimis 

 quidem manca est ea, quam de bis possidemus, notitia, quam ut certi aliquid possimus 

 concludere, sed quum narret Cel. J. D. Hooker, se in Palmer's et Louis Philippe's Islands 

 vidisse modo umbras nonnullarum plantarum cryptogamarum (»the gliosts of 18 cryp- 

 togamic vegetation»), inter quas 8 lichenum species; quum d'URViLLE in Terre Adélie 

 nullas detexerit plantas; quuiu J. Ross in Possession et Franklin Islands nullum vege- 

 tationis vestigium, »neque lichenes nec algas», invenire potiierit, mirum sane est, in 

 ultimis regionibus borealibus non unam alteramve stirpem, sed plus qnam duas liche- 

 num centurias vigere. Neque septentrioneni versus terminus videtur positus pertinacibus 

 hisce atque paucis contentis Florse alumnis. Nam non solum e remotissimis insulis 

 (Sju öarne) permultas species retulerunt Parry et Nordenskjöld, ut e sequente enume- 

 ratione facile invenies, sed ad Magdalena Bay Malmgren bas coUegit species 2300 pedes 

 supra mare vitam degentes: Parmeliam lanatam, alpicolam saxatilemque, Lecanoram 

 polytropam, Gyrophoram cylindricam, Buelliam coracinam et alpicolam, Rliizocarpon pe- 

 trceura. Quod antea fuit affirmatum, terminum nivalem supra 78" lat. bor. mare tan- 

 gere (hane sententiam jara abunde refellit Malmgren), minime inde corroboratur ; ad 

 concludendum e contrario adducimur, ubicunque in his terris adsit locus aliquo tem- 

 pore niA^e glacieque denudatus, ibi lichenes sese affigere. 



Plantas fanerogamas tractans, Cel. Malmgren demonstravit, quam in litoribus 

 occidentalibus et septentrionalibus observavit differentiam. Quae inter lichenes nimis 

 quoque est manifesta, quam qute tacite sit prastereunda. Neque omnino abscondita 

 est caussa; pro parte enim ex eo pendet, quod nonnullas species, dolomitem calcemque 

 recentiorem amantes, loca sibi aptissima ad litora boreali-orientalia invenerunt, qualia 

 in ora occidentali non vel parce adsunt. Loca infra allata in tabula geographica in- 

 quirenti hajc res erit manifesta. 



Quot quisque locus gignat species, quinam ordines plures paucioresve proferant 

 formas e. s. p. seorsim proponere, superfluum nobis visum est. Liceat modo rationes 

 afferre, quibus in hac re tractanda usi sumus. Descriptiones specierura jamjam ben« 

 cognitarum dåre longasve s)aionymorum series adjungere, parum nobis visum est inte- 

 resse. Examini vero microscopico omnium specierum apothecia subjecimus; quaä vidi- 

 mus, infra describemus. Ad vim prtetiumque notarum microscopicarum determinandum 



e 



