12 ' ' TH. M. FRIES, 



Fam. 3. Parmeliei. 



7. STICTA (ScHREB.) Fr. 



1. S. linita Ach. — Lich. Aret. p. 50. 



Inter muscos e Smeerenbiirg (magna, expansa), Waijgats öar, Fosters öar, sterilis. 



/y. coinplicata: laciniis brevibus, aiiriculatis. — Waijgats öar. 



Variat prseterea thallo opaco e Fosters öar. 



Thalli structuram bene exposuit Cel. Schwendener. Gonidia quam Solorinarum majora qiiidem, sed 

 aliis gonidiis viridibus minora. Meinbranse eorum neque K coctse et KJ + J dein addito, nec S et KJ + J ullo 

 modo tinguntur. 



8. PARMELIA (Ach.) DNtrs. 



1. P, sa:i:atiiis (L.). — Lich. Aret. p. 52. 



Forma primaria et var. oraphalocles mixta^ sat frequentes videntur, at semper 

 steriles. Examinavimus e Magdalenabay, Kobbebay, Danskön, Amsterdamön, Redbay (alt. 

 200 ped.), Wijdebay, Treiirenbergbay, Waijgats öar. Fosters öar, Lovens berg, Rypön, 

 Wahlenbergsbay, Loav Island, Brandewijnebay, Sju öarne (Nordenskj.). Etiam in Walden 

 Island (Paery). — Hujus vestigia e Magdalenabay adsunt alt. 2300 ped. lecta. 



Variat laciniis plus minus latis, thallo isidioso 1. Iteviori. — Adhibito K thalli partes intei-n<ie non mu- 

 tantur, nisi quod color gonidiorum viridis veliit in nubes dissolvitur. 



2. P. eucaiista (Sm.) A', intestiniformis (Vill.). — Lich. Aret. p. 54. 



Tantiimmodo supra rupes ad Treiirenbergbay parce est sterilis lecta. 



3. P. alpicola Th. Fr. — Lich. Aret. p. 57. 



Supra saxa haud rara videtur adesse, ut ad Hornsund, Bel Sound (J. Vahl), 

 Magdalenabay, Danskön, Amsterdamön, Smeerenburg, Wijdebay, Treurenbergbay, Waij- 

 gats öar, Lovens berg, Low Island, Brandewijnebay (Chyd.), Sju öarne (Nordenskj.). 

 Fruetus haud raro profert. Ad Magdalenabay lecta est (sterilis) usque ad 2300 ped. 

 supra mare. 



Epithallus utrinque eximie cellulosus. Hypothecium iucoloratnm; paraphyses concretse, apicem versus 

 smaragdulge ; asci rainuti, inflato-clavati ; sporse 8:nae, ellipsoide;Te 1. globoso-ellipsoideae, 0,0070 — 85 mm. longse 

 et 0,0 5 — 6 mm. latae, Jodo thecium et epitheoium intense, hypothecium leviter coerulesoit. CaCl colorem ma- 

 gis fuscum, K magis vireutem paraphysum apicibus tribuunt. 



Hfec in regionibus arcticis et alpibus Scandinavife elevatioribus vulgaris species antea aliunde non est in- 

 dicata. Possidemus e Scotia a D. Moore lectam ("P. stygia forma", determ. Nyl.) et e Seethaler-Alpen 

 (Welwitsch). 



4. P. stygia (L.). — Lich. Aret. p. 57. 



Rara et modo sterilis lecta ad Kobbebay (Malmgr.) aliumque locum litoris occident. 

 (Nordensk.iöld). Qua3 a R. Brown et J. Vahl indicatur, vix dubie ad priorem pertinet. 



5. P. lanata (L.). — Lich. Aret. p. 58. 



Supra saxa interque alios lichenes frequens, P. alpicolce vulgo socia. Adfuit ex 

 Hornsund, Bel Sound (J. Vahl), Magdalenabay (alt. 2300 ped. supra mare attingens), 

 Danskön, Amsterdamön, Smeerenburg, Wijdebay, Treurenbergbay, Waijgats öar, Fosters 

 öar, Lovens berg, Wahlenbergsbay, Low Island, Brandewijnebay, Sju öarne (Nordenskj.). 



