314 
van haar eerste te voorschijn komen, moeten natuurlijk hare 
vermeerdering geweldig tegengaan. De tijd van haar ver- 
schijnen is hat voorjaar; tusschen den 20° en 30°“ April 
wordt zij het eerst gezien en in het begin van Mei is zij het 
talrijkst voorhanden en het levendigst in hare bewegingen. 
Alsdan vervult zij zoodanig de onderste lagen van den 
dampkring, dat men niet kan ademen zonder er ceenigen op 
te nemen. 
Niet zelden treedt zij in zoo digte en groote drommen 
op, det men hare verzamelde menigte in de verre voor eene 
wolk anziet. Wanneer zulk eene wolk uit eene der kalk- 
steengrotten te voorschiin komt, dan vlugt alles wat vlugten 
kan. Het vee verlaat plotseling de weiden en rent naar stal, 
Je landman jaagt met zijne ossen of paarden naar het dorp 
en ieder sluit zijne woning en zijnen stal om de verschrik- 
kelijke wolk buiten te houden. Wordt eenig vee door eene 
zoodanige muggenzwerm overvallen, zoo is meestal zijn dood- 
vonnis onderteekend. 
SCHOENBAUER verhaalt hoe hij eens door eene dergelijke 
wolk overvallen werd. Het was den 34“ Mei 1785, terwijl 
hij te paard van Saska naar Moldava reed. „Het was“, schrijft 
hij, „het heerlijkste weder; plotseling echter begon de lucht 
als te betrekken en eer ik het had kunnen vermoeden, bevond 
ik mij in het midden van een digten nevel, welke niets anders 
dan een ontseitende drom muggetjes was. Zoo spoedig moge- 
lijk trok ik een das, dien ik om den hals droeg, oever mijn 
aangezigt en rende op een nabijgelegen kolenbrandershuis toe. 
Mijn paard, dat tegen deze muggen geheel weerlos was en 
erg toegetakeld werd, stak den kop tusschen de voorbeenen 
en rende onder hevig snuiven en fniezen, als een pijl uit een 
boog, over dik en dun naar de woning toe. Men begrijpt 
dat ik groot gevaar liep van den nek te breken of het hoofd 
tegen een lagen boomtak te pletteren te rijden. De oude 
Wallachijer, die dit hutje bewoonde, nam mij vriendschappelijk 
in bescherming, ontstak ijlings een helder vuur van stroo en 
gedroogd mos en berookte mij en mijn paard met het rookende 
stroo van het hoofd tot de voeten; daardoor bevrijdde hij ons 
beide van deeze onbeleefde gasten, die mij in een oogenblik 
geheel overdekt hadden. Eindelijk stak deze oude man, wiens 
gelaatstrekken nog duidelijk zijne Romeinsche afkomst aan- 
toonden en wiens eerwardige houding achting inboezemde, 
twee met hars en stroo omwonden dennenspaanders aan, welke 
een’ geduchten rook verspreidden. De eene dezer toortsen 
gaf hij mij in de hand, de andere droeg hij zelf om mijn 
