NECTRIEI. 43 
Nascitur tum media serave wstate, tum etiam autumno, in Agarico emelico, adusto, cam- 
phorato et. consimilibus fungis ; conidiophorus apud nos (v. gr. Modoni et Cavillee Versalio- 
rum) frequens est, contra ascophorus longe rarior; perfectum tamen iterum atque iterum 
reperimus, Caville, ab anno MDCCCLX. 
Ubi evanuit mycelium conidiophorum, supersunt sepissime sclerotia globosa , minima et albida quae 
suam trahunt originem e floccis mire articulatis , incrassatis et chlamydosporas quodammodo mentienti- 
bus; inde fortassis sequeretur ut macroconidia selerotiorum vices gererent singulaque ideo Hypomycetis 
novi, gemms instar, lorpentem vitam aliquandiu foverent. 
Russula emetica , fattens , adusta et consimiles agaricini fungi interdum etiam in omni parte superficiali 
sclerotiis minimis, pallidis globosisque ostate et autumno scatent quibus preesse solet byssus tenuis- 
sima, alba et abunde conidiophora; conidia autem anguste ovato-oblonga, 0"",00/-013 longa et 
sepius simplicia, in summis spiculis erectis capitata generantur. Quoddam Hypomycetis genus ( Hyp. mi- 
liarius nob. in sched.) his organis denuntiari videtur. 
Hypomyces aurantius Prns. (sub Spheria, in suis Icon. et Descr. Fung. parte II, p. 45, n. 51, tab. xi, 
fig. ^ et) seu Cryptospheria aurantia Gnay. (Fl. Crypt. Scotie, t. 1T, tab. Lxxvi) Hypomyceti nostro ochraceo 
8. armeniaco manifeste affinis est. Pauca qua olim de illo prestitimus (in Ann. Sc. nat. ser. iv, t. XIII, 
p- 12, n. 4), a fungis chilenis didiceramus; nuperlori tempore nobis occurrit in Polyjporo versicolore Vn. 
ad Fontembellaqueum, hieme decedente; at longe perfectiorem vidimus in Aparico. conchato Burr. ! 
ex anglis terris a cl. Bxnkguey ad b. Mazrniux abhinc plurimis annis missum. Probe distinguitur bysso 
lanosa, copiosa, longe lateque matriei instrata, ex albido in citrinum colorem mutata landemque 
nitide aurea facta; conidia in mycelio recentiore de more potissimum nata, formam ovatam , obovatam 
oblongamve affectant, pallida et levia sunt, nec non continua vel sepius ac quidem inequo modo 
bipartita, 0"",01-015 longa, 0"",006-008 crassa. F'ungillus pro typo Splieriarum. tomentosarum , nec 
prorsus immerito, habetur apud. Scmwumiuw, in suis Fasciculis Mycologicis, parte alt. p. 28. tab. i, 
fig. 17. 
EXPLICATIO ICONUM. 
(Tab. VI, fig. 19 et 20.) 
19. Mycelium byssinum Hypomycetis ochracei (Pens.) seu armeniaci nostri in folio muscino serpit, ibidem- 
que plurima genuit sclerotia ; hace et suffulerum nota bis decuplo crassiora dantur. 
20. Byssus ejusdem fungilli maxime aueta (nempe vices circa ccr) simulque conidiophora (c, c) et scle- 
roliorum ferax; sclerotia s, s, e monilibus crassis a, m, quibus undique monilia altera paulatim accedunt, 
originem trahere solent. 
Ho» figurae fungos tradunt qui Cavilla Versaliorum , augusto medio (a. D. MDCCCLX), lite vigebant. 
(Tabula VII.) 
1. Pulvinuli armeniaci seu ochracei Hypomycetis nostri quisquiliis muscisve humi stratis incumbunt. et 
nativa magnitudine delineantur. 
3. Pulvinus recens (maxime auctus) in quo perithecia protuberare incipiunt. 
' [n. Agarico eodem seu fortassis in Ag. flabelliformi dari videtur icone Grevilliana , ceterum eximia, supra ci- 
Scuxrr, (Fung. Batisb. t. V, tab. xim et xv), vix diverso — tata. 
