— 80 " 



plures criiies partim longiores partim breviores exstant, et in latere extremi membri, quod Raspail partem basilarem appellat, 

 quodque paulisper oblique nnitiim est, tercs aequaliter crassus petiolus , cujus fliiis quasi disco exstruetus est catiliiformi ad 

 sugendum formato, qui et ad gradiendum et ad innitendum animalculo inservit quique minuta brevissimis crinibus insigni incisura 

 a petiolo separatur" etc. Weiter unten sagt er dann: „Movetur arolius per ging-lymum et usque ad ventrem retrahi potest. 

 Praeter arolium in uniuscujusque pedum anteriorum fine tres crines breves inveniuntur et unus prae arolio longitudine excelsior. 

 Pedes posteriores faciei abdominali infixi sunt inter corporis marginem et lineam mediam, anterioribus breviores, simpliciorcs, 

 abdominis marginem non excedentes, in fine pro arolio crine praediti paene longiore quam corpus ipsum, qui item motioni inservil. 

 Attamen tertium pedum par paullo majus est quam quod deinde sequitur quartum 5 magis etiam extrorsum tenditur. Facies 

 animalculi abdominalis tegmento videtur praedita esse quam reliquae corporis partes duriore, praesertim antrorsum, quo loco 

 quasi scutum Ibrmat. In liujus thoracis pedumque confmio singulos pedes duae lineae rubrae conspiciuntur, quae congriientes 

 quincuncis (V) lormam praebent, a cujus fastigio singulae lineae item rubrae ad centrum abdominalis faciei porriguntur. Hae 

 lineae cartilagineae videntur esse pedibusque tamquam sulcra inservire. Raspail et Heyland eas esse vaginas seu quasi mar- 

 supia, quibus pedes iiifixi essent, contenderunt, quae res ita non est. In posteriorem partem abdomen angustius coarctatur, ita 

 tarnen ut marginem dorsi non excedat, unde cum verisimiiitudine conjectura capi licet, hoc ipso in loco anum esse, quamquam 

 foramen nullum oculis deprebendi potest. In utroque ani latere prope posticam marginis partem binae papillae exstant, a quibus 

 Singuli crines protenduntur. Pari modo ii crines, qui in dorsi lateribus eminent, a papillis proflciscuntur minutis prope faciei 

 abdominalis marginem collocatis" etc. Den Kopf beschreibt Beulschbein wie folgt: ,, Caput sub microscopio acute intuenti 

 apparent in parte adversa prope laterum margines binae papillae parvulae, a quarum singulis singuii crines proni diriguntur, 

 qui antennis sive palpis (tentaculis Limiael) aequiparentur. Oculi desunt; caput in fronte rotundatum est; praeterea nihil ad- 

 versam quidem partem intuenti observare licet. At ujji converso animalculo aversam partem contemplaris, observationibus saepe 

 iteratis, praecipue vero animalculo sub microscopio ita presso, ut partes molles, pinguedo atque organorum internorum contenta 

 expellantur, haec videmus: extrema capitis pars, quae rotunda est, labium superius format, cui eae quas modo commemoravi 

 antennae sive palpae adhaerent; post id duae maxillae sive mandibulae e contrario sibi oppositae sunt ad cancri chelarum flguram 

 formatae et satis longae; inter utramque labium inferius positum est, ita tamen ut in parte magis et posteriore et inferiore 

 locum habeat. Saepe animalcula vidi maxillas moventia, quamquam non carpere ea sed sugere tantum puto ; semel enim occasione 

 peropportuna linguam in oesophago latentem quidem sed tamen per cum perspicuam ad modum pistilli in cylindro sugente porrigi 

 et retrahi vidi, quo facto semper paullulum aquae, in qua animalculum versaretur, haiiriebatur. Caput ginglymo movetur neque 

 (quod nonnulli opinantur) supter thoracis marginem retrahi potest, sed declinari tantum deorsum , quod ubi factum est, ab 

 intuente in partem adversam videri non potest 5 facies inferna quemadmodum pedes, sie etiam caput duabus lineis rubicundis a 

 thorace dividit. Animalculi dorsum et facies abdominalis duro tegmento praeditum esse videtur, unde fit, ut bis ex partibus 

 difßcile Sit ad laedendum, quum a ventris lateribus facillimo negotio laedi atque intestina exprimi possint. Pari modo caput 

 pedesque membrana dura muniti esse videntur. Quamobrem animalcula Bonomo perdura appeliavit " Die inneren Organe hat 

 Deutschbein, wie er angiebt, nicht wahrgenommen, weder die der Verdauung noch die der Geschlechtsverrichtungen. 



In Betreif der Milbenlarven sagt er, dass, obschon mehrere Forscher mit 6 Beinen versehene Milben wahrgenommen, 

 er keine solche gesehen; die betreffende Stelle lautet: ,, Quamquam equidem acarum sex pedibus praeditum nunquam vidi, qui 

 multos et magnitudine varios observavi. Idem Heylando accidit." 



Pag. 27 spricht Deutschbein über die Schnelligkeit, mit der sich der Acarus fortbewegt und sagt: ,,tpse quondam 

 experiendi causa acarum, quem jam viginti quatuor horas e nidulo effoderam, mihi in manu imposui, ubi in una sexagesima 

 paene 2" spatium percurrit. Inter currendum animalcula anteriores modo pedes moventia vidi, quum aroliis res calcentes corpus 

 attraherent, immotis pedibus posterioribus. Sed ubi acarum in tergum supinaveris, convertere se studet longis pedum posterio- 

 rum crinibus ad faciem, in qua jacent, adnitentibus." Im Caput tertium, welches de sede acari hominis handelt, führt er an, 

 dass die Krätzmilben nicht nur in (\^\\ Gängen, sondern auch auf der Haut angetroffen worden. Es heisst hierüber pag. 29: 

 ,,Nonnunquam tamen e latibulis serpens per cutem decurrit; id quod ipse bis vidi, ex veteribus autem jam Bonomo observavit, 

 qui multoties exterius per corporis superflciem gradientes eos se vidisse dicit, in articulationibus praesertim ac rugosis flectionibus 

 cutisque minutis plicis." Weiter unten führt er an, dass die Milben von mehreren Forschern in den Bläschen angetroffen 

 worden sind, dass aber auch sehr viele sie hier nicht haben finden können, sie vielmehr nur in den Gängen angetroffen haben. 

 Er selbst hat die Milben auch in Bläschen von besonderer Form aufgefunden , hierüber und über das Entstehen der Bläschen 

 sagt er Folgendes, pag, 30: ,,Nostra rursus aetate Baumius quidem et Rohde acaros e vesiculis recentibus effoderunt, quin vero e 

 vesiculis prorsus rotundis effoderint dubitandum esse puto, sed tantummodo ex iis, quae jam una aliqua ex parte in formam se con- 

 verterent ellipticam, i. e. eo temporis momento, ubi acarus cuniculum agere coepit. Atque hoc statu ipse saepius acarum inveni. 



Jam si cuniculi lormam a priino ortu accurate observas, hoc modo cum conformari inteliigis. Namque Acarus, quoniam 

 propter imbecillia organa manducatoria durain epidermidem nisi summa opera perfodere non potest, ductuni glandulae sebaceae 

 excretorium capere solet, eique se insinuans et per tenuem ejus parietem perrumpens supter epidermidem irrepit. Titillatione 

 propria, qua hoc modo atficitur giandula, ipsa irritatur, epitheliumque ductus excretorii solvitur et ostium ejus cutaneum obstruit^ 

 quumque simul secretio augeatur et alienetur, vesicula nascitur. Quod si jam illud foramen, quod acarus per ductus excretorii 

 parietem perfodit, apertum relinquitur, auctum illud glandulae secretum in cuniculi initium permanat, hujusque cum vesicula 

 communicatio existit. Contra si giandula tum demum, ubi foramen epithelio soluto obstructum est, lympham elfundit, id quod 

 plerumque fieri solet, cuniculus cum vesicula non communicat et siccus esse solet. Illud si accidit, vesicula non rotunda est, 

 sed in unam partem extensa et prolongata in ellipsis modum, in cujus extrema parte acarus deprehenditur. Itaque fit ut acarus 

 quodammodo in ipsa vesicula inveniatur. Quoniam autem acaro in aqua per tres tantum dies plurimos vivere licet fit ut cuni- 



