94 



kan eene iels donkerder gekleurde piek hebben; meii zoeke echter hier niet naar, rnaar slechts naar het laatste eiiule des 

 rnijtgangs in het algemeen. De wijfjes acarus kan op zekere hoogte van zijn' onderepidermidalen togt et^n of meerdere eitjes 

 gelegd hebben, en daarna zijn voortgegraven ; op de plaats, waar dit eitje zieh tot mijt ontwikkeld, zal eene vesicula of pustula 

 ontstaan, ter*vnjl de jonge acarus zieh van daar wegmaakt, öf längs den weg, dien zijne moeder gekomen of gegaan was, öF 

 zljdelings. Daardoor kunnen in het beloop eens längeren mljtgangs (fig. 5, D) (^6n of meerdere puistjes of pulsten of geexcorieerde 

 plekken (kopeinden k) voorkomen; en kan van dezelve öf zljdelings een nieiiwe mijtgang {k' , s') uitgaan öf niet. Er bestaat 

 geene reden, warom de jonge acarus niet kan teruggekropen zijn naar het kopeind van den ouderlijken gang; of ook, dat zicli 

 zeer in de nabijheid van k een acarus bevindt; — en van daar vindt men ook enkele malen bij de pustulae wel eens den 

 acarus, doch zeker misschien slechts eenmaal op de honderd keeren; daarom herhalen wij het nogmaals nadrukkelijk : de plaats 

 wäär men den acarus zocken moet, is in den mijtgang, aan deszelfs andere einde dan waar de papula, vesicula of pustula zit 



m heeft." 



Hierauf giebt Leeuwen an, wie man den Acarus mit einer Nadel oder Lancette aus dem Gange herauszufordern hat, 

 wie die Milbe aussieht, und dass sie ungefähr % Millimeter gross sei. lieber die Farbe des Ganges sagt er pag. 665: „De 

 mijtgang is veelal witter gekleurd. Bij Scabies echter, die reeds längeren tijd bestaat, bij oudere, morsige, van dikke epidermis 

 voorziene Individuen, is de mijtgang niet meer vvit, maar heeft of de kleur der huid des zieken, of is, al naar dat deze met 

 gekleurde, bevuilende zaken te doen heeft, i)ruin- of zwartachtig of volkomen zwart; zoo is hij bij zindelijke kinderen, naaisters, 

 breisters, personen van den beteren stand, handwerkers, die ongekleurde Stoffen bevverken, wit of huidkleurig; bij schoenmakers 

 enz. donker of zwart." enz. 



Die Krätzmilbe des Menschen sowohl wie die des Schafes hat Leeuiven durch das Mikroskop betrachtet, und seine 

 Beobachtung, die er bei ersterer ge:nacht, pag. 667 mitgetheilt. Er sagt hier: ,,Onder het mikroskoop gezien (Fig. 1, 2, 3) 

 vertoont de S. hom. als hij zieh beweegt, veel overeenkomst met de zieh traag bewegende schildpad ; het ligchaam is in 

 horizontale grootste doorsnede gezien ligt ovaal rond ; het mannetje is in de dvvarse doormeter kleiner dan het wijfje, en is dus 

 meer langwerpig rond. De kleur is ligt groenachtig geel. Op den rüg vertoont het een groot aantal ligt gebogene, dwars 

 verloopende strepen , aan het achtereind des ligchaams door in de lengte verloopende strepen doorkruisd ; längs deze slrepen 

 (huidplooijen?), die als zoo vele geledingen van elkander overdekkende schildjes schijnen, steken körte stomphoekige doornachtige 

 stekels boven de rugoppervlakte uil 5 ze zijn in grooten getale en zeer regelmatig geplaatst. Aan de buikopperviakte ziet men 

 eveneens een groot aantal regelmatig verloopende strepen, maar ze zijn meer gebogene lijnen, en breiden zieh meer waaijer- 

 vormig uit van het midden naar den omtrek; ze vertoonen gene stekels ; maar hoofdzakelijk ziet men daar de inplanting der 

 8 poten. — De 4 voorpoten staan 2 aan 2 aan weßrskanten van den kop, en vormen met dezen 5 digt opeenstaande uitsteeksels, 

 die als van den omtrek schijnen uit te gan ; de 4 l)uitenste (de voorpooten) zijn kort, kegelvormig, met de basis aan het ligchaam 

 zamenhangende, elk uit 4 over elkander geschovene geledingen bestaande. Van het meer spitse uiteinde dezer voorpooten gaan, 

 behalve vele längere en kortere hären, bijna dubbel zoo lange, zeer dünne, zoo 't schijnt hoUe, cylinders uit, welke in een hol 

 en breed uitloopend kelk- of trompetvormig aanhangsel, zuignapje, uitloopen. x41s de acarus zieh onder het mikroskoop beweegt, 

 ziet men hem deze suignapjes willekeurig verengen en vervvijden, geheel plat toesluiten of plat uitbreiden over eene oppervlakte 

 en dan door opzuigen er zieh aan vastkleven, tervvijl de bevveging van zijn ligchaam alsdan eene zieh met het achtereinde 

 oprigtende wordt; tot deze schijnen alsdan de achterpoolen mede te werken. De 4 achterpooten namelijk, welker zwaarste 

 gedeelte meer eivormig en kort is en door een even lang dun lid van het midden der buikopperviakte uitgaan, terwijl het zieh 

 naauwelijks buiten ilew omtrek van het ligchaam uitstreckt, zijn van zeer lange, dünne sprieten voorzien , welke allen, in 

 onderscheid van den acarus jjij dieren, zuignapjes missen. 



De kop is breed, kort, voorzien van een snuit fsugoir, Saugrüssel) en 3 sprieten aan weerszijden^ hij kan door eene 

 i)uiging zoodaiiig onder den tronk bewogen worden, dat hij schijnt ingetrokken te worden. Maar een zeer gew igtig mechanisme 

 van bevNcging hebben de zamenstellende deelen van den kop; hoofdzakelijk vonden wij 3 deelen er aan in de meest bewondering 

 wekkende verhouding; bedekt men namelijk een' goed levenden en levendigen acarus met een zeer dun en klein plaatje glas of 

 miea (klein en dun tevens, opdat de acarus niet verbrijzeld werde) dann blijft de acarus er onder voortleven, maar kan dan 

 niet meer onder het mikroskoop wegloopen; men ziet hem dan nog zijne pooten buigen en uitstrekken ; en vroeger of laier ziet 

 men hem vervolgens zijne snuitdeelen in bevveging stellen en azen op roof; een snavelvormige kap [Raspail zag dezen bij de 

 kaasmijten en zegt, dat alle mijten zulk een chaperon rostriforme hebben) namelijk maakt den deksel van de snuit uit; deze 

 verlengt noch verkort zieh, maar onder dezelve steken bij het azen, of te gelijk of beurtelings, 2 mandibula uit, zieh nu 

 verlengend, dan vei'kortend, en waarachtig zöö als Raspail dit van alle aeari in het algemeen beschrijft, werkende niet door 

 tegen elkaär toe te slaan (par Opposition) maar door naast elkaär zieh voorbij te schuiven (en eoulisse, zoo als Raspail dit 

 zeer juist uitdrukt, gedachtig aan de coulisses van 't tooneel). — Wij zagen dit bij den Sarc. hominis en Sarc. ovis en bij den 

 Acarus Siro." Der Verfasser beschreibt hierauf die Mundtheile der letzteren Milbe genauer, Mittheilungen, die ich, als nicht 

 hierhergehörig, nicht mittheilen zu dürfen glaubte. Pag. 670 sagt er dann: „Aan het achtereinde van den S. homln. ziet 

 men naar het midden toe tvvee paar hären; tusschen dezelve ligt de anus, die nu eens iutpuilt, dan weder verborgen is. Behalve 

 de meerdere of mindere langwerpigheid is er nog een onderscheid, dat in versehillende aeari zeer dikwijls in het 00g valt. 

 Digst aan de buikzijde, namelijk, ziet men bij zeer veele een ovaal doorsehijnen (Fig. 3), welks lengte^ doormeter bijna juist 

 het V3, welks dvvarse doormeter ongeveer % bedraagt van de lengte des geheelen ligchaams, den kop er afgerekcnd; meeslal 

 vindt men het met deszelfs lengteas juist in den lengteas des ligchaams liggen; en zoo, dat deszelfs voorste % gedeelte aan het 

 midden van het ligchaam beantwoordt. Ik zag dit ovaal echter soms meer naar de voorste helft des ligchaams heen , en in 

 schuinsche rigting liggen, en van daar naar achleren heen bewogen worden. In eenen acarus vond ik helzelve liggende in het achterste 



