IV. Abteilung. Sektion für neuere Philologie. 1 3 



perante vicinam, in contemptu eius dicendo: io, io! Et percuciens pede 

 sie dicendo quasi equitando effudit lac et potum fregit. 



Vgl. Jacques de Vitry (ed. Crane, nr. 51). Etienne de Bourbon, nr. 271. 



Herbert, Cat. of romances HI 572. Wendunmutb (ed. Oesterley) 1, 171. Dazu El 



Conde Lucanor (ed. H. Knust, hgb. Birch-Hirschfeld, Leipzig 1900, S. 316). Unserer 

 Version ist die Feindschaft mit der Nachbarin eigentümlich. 



XL (Exempla de regibus, nr. 32). Die unschuldig verfolgte Frau. 



Rex quidam habens vnicam füiam sollicitauit eam. Que cum euadere 

 non posset, fugit cum nutrice. Hanc videns senescalcus comitis 

 cuiusdam et compaciens duxit ad domum suam et duabus filiabus commen- 

 dauit et propter deum necessaria ei ministrauit. Et audiens comes 

 quidam de pulchritudine sua venit ibi, promisit quiequid potuit. Que 

 renuit; tandem inflammatus duxit eam in uxorem. Que coram deo et 

 hominibus laudabiliter se habuit. Recedens de terra eam pregnantem 

 balliuo suo commendauit preeipiens, cum peperisset, quod sibi scriberet. 

 Quod fecit laudabiliter, scribens quod filium elegantem pepererat. Nuncius 

 autem vadens per sororem dicti comitis indignantem quod mulierem 

 ignotam duxisset, inebriatus ab eo dormiuit. Et pixide furata littera con- 

 traria ibi reposita est, vbi continebatur quod vxor eius meretrix pessima 

 erat et quod pepererat monstrum. Quam deferens ad dominum, turbatus 

 est dominus; scripsit quod, quiequid fecisset, ipsa et puer seruarentur ei. 

 Rediens per sororem, ipsa vt prius furata est litteram et scripsit aliam quod 

 interficeretur ipsa et puer, alioquin in aduentu suo moreretur balliuus. 

 Recepta littera exposuit eam quibusdam ad interficiendum in silua. Qui 

 videntes eam cum puero innocente pepercerunt ei, dicentes quod de cetero 

 non inueniretur. Que iuit in quandam ciuitatem, vbi episcopus sibi et 

 filio necessaria ministrauit, vt caueret de peccato. Rediens dominus tradicione 

 comperta de vxore et filio summe doluit et veste mutata ad querendum 

 iter arripuit, et veniens ad ciuitatem inuentus est ab episcopo. Qui causam 

 sue tristicie inquirens vxorem et filium ei restituit. De fletibus et lacrimis 

 effusis inter eos et pasmis longum esset enarrare. Tunc presente episcopo 

 qui auunculus eius erat, frater regis, confessa est illa genus suum. Et 

 mortuus erat pater eius, et ipsa querebatur vbique. Tunc episcopus summe 

 gaudens omnia ei necessaria quesiuit, ad regnum duxit et in possessionem 

 posuit eos. De tanta tristicia versa in tantum gaudium deum laudauerunt. 



Diese Geschichte gehört zur Gruppe VI des von H. Suchier in seiner Aus- 

 gabe der Man ek ine (Oeuvres poetiques de Philippe de Remi, sire de Beaumanoir, 

 I Paris 1884, p. XXXVIIff.) untersuchten großen Kreises des „Mädchens mit 

 den abgehauenen Händen", da dieser Gruppe das Motiv der Verstümmelung 



