IV. Abteilung. Sektion für neuere Philologie. 21 



XIX. (ibid., nr. 6). Auberee. 



juedam alia supertunicale cuiusdam iuuenis, quo fuerat in quodam festo 

 paratus, in camera cuiusdam mulieris vxorate, acu in eo posita et 

 filo, reliquit. Reperiens maritus illud, quod viderat illi iuueni habuisse in 

 festo, vxorem verberans in sero de domo eiecit. Quam illa pessima pro- 

 nuba statim in domo recepit et iuueni per duos dies exposuit. Tunc illa 

 vadens ad domum mariti clamabat: XXX. s., lasse! XXX. s., lasse! Qui 

 querens quid hoc esset, ait: Iuuenis talis tradidit michi ad reparandum 

 supertunicale, et ego veniens visitare dominam huius domus et cum ea 

 colloquens obl'uioni dedi et in camera dimisi, et modo a me repetit 

 .XXX. s. Qui delusus reddidit. Et tunc petens ubi domina esset, rogata 

 est ab illo vt eam quereret, quia in eam deliquerat credens illum in 

 camera fuisse et supertunicale dimisisse. Que adducens eam ait: quam 

 sancta mulier! istam inueni in ecclesia rogantem deum pro reconciliacione 

 uestra et innocencia sua manifestanda, quam aperte videtis. Et sie delusus 

 dilexit eam amplius. 



Dies scheint die Quelle für das berühmte altfrz. Fablei Auberee (hgb. Ebeling, 

 Halle 1895) abgegeben zu haben. Dieser Annahme stände der frz. Ausruf: trente 

 sous, lasse! nicht entgegen, da auch sonst Ausdrücke der Volkssprache unter 

 unsere lat. Exempel gemengt sind. Schließlich läßt sich aber auch mündliche 

 (franz.) Überlieferung des Auberee-Stoffes vermuten, die ebensosehr das Gedicht 

 wie unser Predigtmärlein veranlaßt hat. Zur oriental. Herkunft der Erzählung 

 (Mischle Sendabar) vgl. Sammlung mittellat. Texte, Heft 4, S. XVII. Chauvin, 

 Biblioo-r. des ouvrages arabes, VIII, nr. 23. 



XX. (Exempla de ruralibus, nr. 12). Die dankbaren Tiere. 



uidam diues, nomine Adrianus Mediolanensis, proponens facere 

 nupeias filie sue, iuit venatum. Et currens per deuia nemoris cecidit 

 in foueam profundam valde; equus autem euasit et reuersus est domum. 

 Queritur diues et non inuenitur. Altera die vel tercia quidam pauper 

 cum asino querebat ligna, vt afferret uenalia ad ciuitatem. Qui veniens 

 prope foueam audiuit planctum diuitis et inquisiuit quid esset. Ille 

 respondit: Ego sum Adrianus; rogo te vt extrahas me extra foueam istam. 

 Respondit ille qui vocabatur Mados: Quomodo possem te solus trahere, 

 cum non habeam nisi asinum mecum? At ille: Colliges cortices et facies 

 ex illis simul ligatis vnam magnam laqueariam, ita quod possit descendere 

 vsque ad profundum fouee. Mados ita fecit. Cui Adrianus: Faciatis duo 

 collaria, tibi et asino, et trahatis simul. Ita autem contigit quod in eadem 

 fouea ceciderunt a casu symia, leo et serpens. Cum autem Adrianus 

 posuit pedem in laquearia, clamauit: Trahe, trahe! Et cum symia, que 

 callidum animal est, videret ipsum trahi, saltauit super caput eius et 

 tenuit se fortiter ad laqueariam, Adrianus autem perterritus cecidit et 



