22 Jahresbericht der Schles. Gesellschaft für vaterl. Cultur. 



symia pertracta sursum ascendit. Et cum venisset ad summum, fugit 

 Mados; ergo videns symiam clamauit: Ve michi, dyabolus illusit michi! 

 Tunc Adrianus clarnorem ingeminans ait: Ne timeas: ego sura Adrianus, 

 miserere mei! proice michi laqueariam sicut prius. Quod fecit, sed fecit 

 leo sicut symia fecerat, et Adrianus vt ante cecidit. Extractus leo fugit. 

 Tercio similiter fecit serpens. Tunc Mados animo desperatus putauit 

 illusionem esse et nolebat audire Adrianum clamantem et rogantem et 

 multa promittentem. Tandem ad vltimum traxit eum et ei dedit de pane 

 suo ad comedendum. In crepusculo noctis veniunt ad ciuitatem. Qui 

 cum gaudio magno familie et amicorum receptus est: posite sunt mense 

 et multi cibi parati, discumbunt diuites. Mados autem a remotis stabat. 

 Quem videns diues stantem parum curauit; tandem dixit vni ministro: 

 Da illi panem et frustum carnium. Cena facta recesserunt amici, Mados 

 non recessit. Ideo graue sustinuit Adrianus et dixit ministro: Queras ab 

 illo rustico quantum potest singulis diebus lucrari. Qui respondit: Duo- 

 decim denarios, quando possum bis ire ad nemus. Dixit Adrianus: Da 

 illi. XVIII. denarios. Mados vero prope accedens cepit flere dicens: Ego 

 et asinus meus confracti sumus propter vos, et tarn parum datis michi? 

 Peccatum magnum facitis. Adrianus ait: Non propter nie tantum laborastis, 

 sed propter alios quos extraxistis; quare ego tantum dabo vobis quantum 

 et illi. Sic Mados recessit et veniens ad dorn um suam ab vxore male 

 receptus est et litigio vexatus: Quare ita tarde venisti? quare asinus noster 

 habet pectus ita excoriatum? Ac ille flens vt homo simplex narrauit ei 

 totum factum et quomodo male retribuit ille diues seruicium suum. Et 

 mulieri dedit illam pecuniam. Tunc illa compaciens consolabatur eum, 

 diuiti increpans maledicciones. In crastino Mados fatigatus de lecto surgere 

 non potuit nee asinus per multos dies. Tandem conualescens iuit ad 

 opus suum vt solebat et lucrabatur panem quatuor pueris quos habebat. 

 Infra breue tempus Mados et asinus intrauerant siluam, et permittens asinum 

 pascentem herbam secessit, parum prospiciens huc et illuc ligna quibus 

 asino honus facere posset. Et respiciens vidit symiam tenentem asinum 

 per capistrum et currentem, ac ille clamans secutus est eum. Et stetit 

 symia cum asino et respiciens Mados motu labiorum applaudebat, ei 

 ostendens ligna parata ad portandum. Et cepit symia iuuare ad asinum 

 honerandurn, et multis diebus sie parabat symia ligna, sie quod Mados ter 

 vel quater in die poterat redire de silua et lucrabatur tres solidos ali- 

 quando, et aduertit ille quod hie erat symia quem traxerat de fossa. 

 Quadam die venit in eodem nemore leo, et timens Mados ascendit arborem. 

 Leo autem duxit asinum ad quandam vallem. Tandem Mados vadens 

 timide valde, descendens a longe, prospiciens et credens quod leo asinum 

 interfecisset. Et vidit leonem mansuete tenentem asinum et vnum ceruum 

 mortuum iuxta eos, et venit Mados cogitans propter exemplum symie : 

 Forte leo est iste quem extraxi. Et apportauit ceruum mortuum, valde 



