IV. Abteilung. Sektion für neuere Philologie. 23 



Incipiunt proverbia et versus proverbiorum. 



1. Male bouche doit Ven soef loer. 



Os nequam mulce, ne quid sapiat nisi dulce. 

 Munera compescant linguam, ne iurgia crescant. 



2. Qui bien aime, a tart oublie. 



Cuius amor verus, sopor est in pectore serus. 



Non absentatur cordi vero, quod amatur. 



Si quis amat bene quid, immemor esse nequit. 



3. Pour soffrete de prodomme maint un foul en ch[ai]ere. 



Occupat indignus sedem, cum non prope dignus. 



4. Ainsi fiert, qui ne voit. 



Sic seit percutere, quem seimus luce carere. 

 Sic illi feriunt, qui cassi lumine fiunt. 



5. Mieulx vault paille en dent que ne fait nient. 



Da paleam denti plus quam nihil hoc sit edenti. 



6. Qui mieulx ne puet, o sa vielle se dort. 



Cui non posse datur melius, vetule sociatur. 

 Baucidis in gremio dormit, qui non habet Yo. 



7. Qui ne fet quant il (ne) puet, co ne fet quant il veult. 



Non faciet, quod vult, qui, quando potest, ea non vult. 



8. Au vespre loe Ven le jour. 



Vespere detur ei, si laus est danda diei. 



9. „Dahez aient tant de mestres!" dist le crapaut a la herce. 



Ad traham dixit „Pereant tot", bufo, „magistri!" 

 Bufo trahe fatur: „Ve turbe, cui dominatur!" 



10. Promesse sanz don, c'est a foul conforter. 



Re sine promissa stulto solacia missa. 



Si stulto spondes, gaudet, quamvis sibi mordes. 



Letificat stultum, qui ait promittere stultum. 



11. Qui tout me donne, tout nie, tout me toust. 



Qui nihil excepit, promissio fallere cepit. 



12. Qui en )eu entre, en jeu consente. 



Ludus ut intratur, ludo favor exhibeatur. 



13. D'autrui cuir large corroie. 



De cute non propria prodiga corrigia. 



14. Ou n'a feu, n'a fumee. 



Cum locus (ms. focus) igne caret, iam fumus non ibi paret. 

 Cum proeul ignis abest, non prope fumus adest. 



15. Tout est ale, quanque Berte fila. 



Usus delevit, quod Berte dextra nevit. 



