IV. Abteilung. Sektion für neuere Philologie. 25 



30. Qui ne (ms. me) donne que aimme, ne prent que desire. 



Nolens cara dare non cara mereris habere. 



Laus tibi, crede, dari condicione pari. 



Non capit optatum, qui non largitur amatum. 



31. 11 n'est plus hardie rien a mal faire que fame. 



Est nihil in scelere peius nequam muliere. 



32. Segon ton lit extent ton pie. 



Infra mensuram lecti tu porrige furam. 



33. Au besoing voit Ven, qui amis est. 



Semper amores se monstrant, quando necesse. 

 Cum pauper fueris, tibi caros experieris. 

 Semper egestate dilectio noscitur a te. 

 Te quis amat vere, scis, cum te constat egere. 

 Semper habendo rarum cognosces tu tibi carum. 

 Omnis homo, sibi cum sit opus, cognoscit amicum. 



34. De beau chanter s'ennuie Ven. 



Cantus formosus est multotiens honerosus. 

 Fit quandoque sonus consonus auris honus. 

 Est sonus ingratus quandoque, licet moderatus. 

 Semper sonus suavis constat in äure gravis. 



35. Apres labour est bon repous. 



Persone fesse requies dulcis solet esse. 

 Cuique fatigato requiescere dulce putato. 

 Gratam scito fore requiem preeunte labore. 



36. Au soir loe Ven le jour, et au matin la nuit. 



Lucem sero cane, laudem nocti mane. 



37. Trop parier nuist. 



Qui plus quam debet, loquitur, dampnum sibi prebet. 

 Si nimium faris, tu tibi dampnum garris. 

 Verborum ventum nimium sequitur nocumentum. 

 Grandeloqui bene quid absque nocere nequit. 



38. Mieidx vaut engin que force. 



Est mens subtilis melior quam dextra virilis. 

 Tu superas vires, si vir in arte vires. 



39. Qui bien aime, a tart oublie. 



Oblivisci cum quis amat, bene nescit amicum. 

 Ex zelo vero veniunt oblivia sero. 

 Vir sum, quando memorem, quam bene diligo rem. 

 Si quis amat bene quid, immemor esse nequit. 



