Spreng.) elucet soporem blandum at 

 que adeo gravem inferre ut uri seca- 

 rive seger possit absque sensu doloris, 

 quod chirurgi in magnis encheirisibus 

 patrabant, ut nostris temporibus cum 

 sethere sulphurico, vel chiorophormio, 

 vel Lycoperdone Proteo, aliisque spe- 

 ciebus agunt chirurgi ne eegri dolore 

 ledantur. Ex quibus conjicio Mandra 

 goras magna vi pollere alque in gra 

 vissimis nervorum morbis epilepsia 

 mania, raelancholia, tetano, delirio, 

 chorea, catalepsi, hydrophobia et neu- 

 ralgiis omnigenis magnum subsidium 

 posse largiri et valde ad Belladonnam 

 accedere. Itaque medicos homiopathi- 

 cos hortor ut certis habitis experimen- 

 tis in morbis quos recensui summa di- 

 ligentia explorent Mandragora Theo- 

 phrasti Atropam Belladonnam esse pro 

 certo habeo. 



248. LYCIUM. 



EUROPAEUM L. Frutex glaher spino 

 sus usque biorgyalis erectus superne 

 ramosus ramis erecto-patulis spine- 

 scentibus foliis lanceolato-spathulatis 

 oblusis oblique flexis integerrimis pe~ 

 tiotatis pallide virentibus subcarnosis 

 floribus crectis axillaribus peduncula 

 tis pedunculis abbreviatis calycibus la- 

 teraliter _fissis corolla violacea longe 

 brevioribus bacca globosa rubra. 



Flores aliquando albi. Ic. Michel. 

 gen. t. 105. f. 1. Sibt. Q. gr. t. 236. Fl. 

 vere, sest. et aut. In agro nic. 



249. ATROPA. 



BEIXADONNA.. A. Herba lucida foetida 

 usque orgyalis radice carnosa crassa^ 

 ramosa repente caulibus caespitosis 

 erectis fistulosis pubescentibus viscidis 

 superne trichotome ramosis ramis e- 

 recto-patulis foliis oblongis utrinque 

 attenuatis integerrimis glahriusculis 

 alternis solitariis vel gemims altero 

 minore pedunculis unifloris nutanti- 

 bus coroUis ferrugineis haccis globosis 

 nitidis glabris aterrimis, 



Ic. Matth comm. 684. f. 4, Dalech. 

 lug. 1721. Clus. hist. lib. 5. 8s. Sab. 

 hor. rom. I. t. 3. Savi mat. med. t- 

 46. Blackw. t. 364. Kniph. cent. 9. t. 

 16. Ludw, ect. 1 128. Mill. ic.62. Jaeq. 

 a. t. i309. Albert. fl. med. t. 86. FI. 

 med. t. 61. Rocq. phyt. raed. t. 46 

 Lam. ill. t. 114. f. l.Plenck ic. t. 125. 

 BuII. herb. t. 29. FI. dan. t.758. Engl- 

 bot. t. 592. Curt. lond. 5. t. 16. ed. 2. 

 «. t. 32. Wood. raed. bot. t. 1. Lob. 

 ic. t. 263. f. I. Orfila med. leg. t. 5. 

 Caules herbacei annui. Folia lucide vi- 



285 

 rentia. Corollae fusco-reticulatae. An- 

 therae alljse magnse. Bacca umbilicata 

 sulcata calyce persistentefulta subdul- 

 cis. FI. vere exeunte. In umbrosis val- 

 lium et montium: in agro nic in um- 

 brosis circa Lucerame : circa 5. Da- 

 mian: in valle Macrae et Lot: in valle 

 di Pesio prope monasterium Carthu- 

 sianorum: supra Envie in umbrosissima 

 valle delle ulive: in sylvis umbrosis 

 prov. aquensis, genuensi ditioni con- 

 lerminis, etc. 



Belladonnam contra mullorum sen- 

 tentiam in Dioscoridenon invenio Ideo 

 prse aliis Meratio non assentio qui Sti- 

 chnon manicon Dioscoridis Belladon- 

 nara esse statuit. Videtur Solanum so- 

 domeumintelligendum esse. Folia enim 

 similia Erucae et Acanthi, fructus hir- 

 sutus, racemosus denls aut duodenis 

 constans uvulis ut hedera aut uva vilis 

 a Belladonna omnino aliena sunt. Op- 

 timum remedium est in morbis nervo- 

 rura, epilepsia, chorea, catalepsi, hy- 

 drophobia, aliisque spasmis, tetano 

 excepto, aliisque nervosis cruciatibus. 

 In epilepsia non levem opem affert 

 consentiente etiam Joan. Ernesto Gre- 

 ding (Ludwig. adv. med. pract. 1. 637. 

 Sq,) atque Allamandio, Munchio, etc. 

 Etiam in tussi convulsiva utilisslmaest 

 Belladonna prsesertim cura morbus a- 

 cutam exuit mdolera et nervosus factus 

 est. Pupillsedilatationem inferreoraues 

 norunt. Ideo utuntur illa cbirurgi an- 

 tequam acu cataractam deprimant, vel 

 confringant, velcristallinum extrahant. 

 Usu ejus scarlatinam epidemicam et 

 contagiosam praecaveri certum esse vi- 

 detur. Multum opis adferre in ulceri- 

 bus cancrosis etiam constat. Ego in 

 vetula 70 annorum et iraraani cancro 

 raammarum laborante adhibui raore 

 homiopathico tincturae guttulam unam 

 singulo mane in poculo aquse coramu- 

 nis. Mamrase detumuerunt, ulcus pus 

 bonum fudit et coarctalum est, dolo- 

 res valdopere leniti sunt, sed quatuor 

 mensibus elapsis, vires subito conci- 

 dexunt, pus in saniem denuo mulatum 

 est et febris hectica accessit, quse vires 

 consumpsit, atque aegram cito intere- 

 mit. Dolores tamen multo mitioresfue- 

 runt et vita procul dubio producta. 

 In alia feraina quse utero cancrum fe- 

 rebat, dolores primum sedavit, verum 

 binls vix elapsis mensibus, quamvis 

 dosis ingens esset recruduit dolor, ne- 

 que conslitit morbus atrocissimus sed 

 cito segrara sustulit. In rabie canina 

 Majernius. — Smithius et Munchius 

 impense laudaverunt, adductis exem- 

 plis feliois sanationis. In p&ralysi et ego 



