850 

 Acheniacomprpssairiarginesetis erectis 

 ciliata. Fl. aest. In palust. salsis llt, 

 maris nic, etc. 



308. ARNICA. 



a. Scapigera, radio discolore. 

 Bellidiastuum. 



1. BELLiDiASTRUM. Yill. delph. 3. 

 212. A. Scapo nnijloro villosiusculo 

 ebracteaio foliis radicalibus petioiatis 

 obovalo-oblongis repando dentatis pu 

 bescentibus anthodii subcampanutati 

 squamis aequalibus biscrialibus recep 

 taculo conico. 



Bellidiastrum Michelii. Cass. 4. sup 

 7. et. 37. 494. Bel, montanum. B. et 

 Fingg. comp. FI. germ. ed. i. 2. 358. 

 Doronicum Bellidiastrum, L. sp. 1247. 

 Jaccf. a. t. 400. Aster Scop. carn. 2. 168. 

 Margarita. Gaud. helv. 5. 33C. Ic. Sturm. 

 deut. fl. hett. 38. Mentz. pugil. t. 8. 

 Clus. hist. 3 44. Cam. epit. 6-24. Michel. 

 gener. t. 29. Scapvis vix seraipedalis. 

 Petioli loiigi canaliculati rubidi. Li- 

 gulae albae vel subtus rubidae apice 

 2-3dentatae rotundae. Discus luleus. 

 Facies Bellidis perennis. FI. aest. In 

 , subalpinis ad rupes humitlas locis ad 

 septemtrionem positis. 



aa. Caulescentes: radio concolore. 

 b. Foliis cauiinis oppositis. Arnica. 



2. MONTANA. A. Foiiis oblongis obtusis 

 nervosis cauleque paucifloro' pubescen- 

 tibus caidinis oppositis anthodio glan- 

 duloso-scabro pappo plumoso. 



Doronicum montanum. Lam. enc. 2. 

 312. D. Arnica. Desf. cat. hor. paris. 

 ed. 1. 101. Ic. CIus: hist. 2. 13, f. 1, 

 Ejusd. pannon. 520 et 522. Blackw. t. 

 595. Knor. del. 2. t. A. 16. Matthiol. 

 comm. 609. Dalech. lugd. 10.57. f. 2. 

 FL dan. t. 63. Schk. hand. t. 248. Ro- 

 cque phyt. med. t. 68. Fl. med, l. 38. 

 Durant. herb. l5.Camer. epit. 674; Lob. 

 ■)C. 313. f. 2. Bah. hist. 319. f. 2. Moris- 

 s. 7. t. 24. f. 6. Dodon. pempt. 263. i. 

 2. Svens. bot.t 285. Pleuck. ic. t. 623. 

 Albert. fl. med. t. 59. Sturm. deut. fi. 

 heft. 34.Var. Floribus ceruuis. Tnhern. 

 ic 331. f. I. quae vix var. dici mere- 

 lur. Vulgaris enlm est locis pinguibus 

 et antiiesi productacum capitula tur- 

 gidiora et graviora sunt. Radix nodosa 

 extus nigra aromatica odore gravi. 

 Caulis cubitalis et ultra i-;5florus. Fo- 

 lia radicalia prostrata 4-5 supra palli- 

 diora. Caulinorura paria utplurimum 

 duo. Anthodium cylindricum. Fiores 

 crocei. Capilula majuscula. Ligulae 

 13-16. Jineari-Ianceolatae apice triden* 



tatae demuni reflexae. Fl. aest. Vui- 

 garis in pratis et pascuis collinis mon- 

 tanis alpinis, et subalpinis. 



Arnica Dioscoridi ignota. Alisma enim 

 ejus (Lib. 3. cap. 249) est Alisma Plan- 

 tago, Perperam Matthiolus pro Arnica 

 habuit. Primus Tabernamontanusplan- 

 fam exquisite determinavit et primus 

 omnium Joannes Michael Fehrius ( e- 

 phem. natur. cur. dec. 1. an. 9. etlO. 

 obs. 2. 27. 29.) in laesionibus trauma- 

 ticis praedicavit nomenque indiditpa- 

 naceae lapsorum. Herba acris aroma- 

 tica odore forti ingrato nauseoso. In 

 amaurosi praesertim incipiente et tor- 

 pida quaeque non est ab inflaram^- 

 tione et congestione activa indequeal) 

 oppressione virium remedium est cum 

 paucis comparandum. Quod etdeom- 

 nis generis paralysi dicendum est. Al- 

 lionius, et Bellardi utilissimam esse 

 Arnicam in paralysi aliatis exemplir* 

 (flor. ped. 1. 204.) amplissime proba- 

 verunt. Quod et ego expertus suni; 

 vidi enim Arnicam Rhoen toxicoden- 

 dron aemularc dolores in artubus so- 

 lutis et motus inordinatos prius susci- 

 tando. Optimum est Aminoniura liqui- 

 dum addere. In summa virium jactura 

 et cum pulmo praesertim sanguineini- 

 pletur in febribus putridis, mucosis 

 et nervosis, omnino vires erigit con- 

 gestiones passivas discutit, ac vitae 

 corruenti succurrit. In diarrhoea et 

 dysenteria nervosa magnum remedium 

 est adsentientibus post Stollium magni 

 nominis medicis, quod et ego non si^- 

 mel expertus sum. Verum maximaAr- 

 nicae vis est in laesionibus traumaticis 

 sive quid contusum , vel sectura, vel 

 fractum, vel comraotura, vel laceratutn 

 est. Congestio etiam cerebralis, quae 

 supervenit lapsis curatur Arnica. Quae 

 omnia medici homiopathici experi- 

 mentis suis omnino conJirmaverunt. 

 Singulare est jam a longo tempore 

 medicos animadvertisse symptomata 

 protinus ingravescere post Arnicae u- 

 sum, quaetutius dein morbum abigal. 

 (Cf. Schulze in De la Marche disser!. 

 de Arnicae verae usu Halae 1744. 15.) 

 Medioi homiopathici adhibent inrheu- 

 maticis doloribus diuturnis, in conge- 

 stionibus et sanguinis fluxibus asthe- 

 nicis ipsaque apoplexia: in tenesmo: 

 in pleuritide rheuraatica et febribus 

 intermittentibus quae longum Cinch')- 

 nae usum exceperunt. Remedium in- 

 coinparabile in morbis traumaticissive 

 partes sint punctae, vel sectae, vel 

 fractae, vel distorta?, vcl contusae, ve) 

 commotse, vel laceralae. Quae omnia 

 verissima esse multiplex esperientia 



