40 PODOSTEMACEARUM MONG(iRAPHIA. 



audiissem; at,licet undeqnaque quseritaverim , librum indicum desideratum 

 Parisiis detegere non licult. Anno autem proxime elapso ineunte, compen- 

 diosam dissertationis Gardnerianse versionem RatisbonEe edidit clar. FuRN- 

 ROim, in su£e Florw lomo VIII (pag. 33-4i). Ea, ut videtur, omnia quse de 

 plantarum nostrarum structura, slatione et crescendi modo supra tradidi, ex 

 suapte autopsia comprobat anglus viator; Podostemaceas plerasque annuas 

 esse, flores ea anni tempestate qua imbribus plane deficientibus, maxima ari- 

 ditate campi laborant, summopereque decrescuut fluviorum unda;, in aere 

 duntaxat explicare, tali etiam pacto ut in eodem saxo plantse aliae exundatae 

 defloralse, obsoletai V. arefactae, alise vix aquis coopertae anthemia in aereni 

 efferentes, alise tandem inferius jacentes nil nisi alabastra vix inchoata hoc 

 tempore gerentes simul reperiantur ; semina malura imbre primo madefacta 

 scopulis valide ob mucum quo involvuntur hserere, temporeque debito, sub 

 undis incretis germinare atque plantam olim in flores sua vice discessuram 

 agere. Squamulas Vodostemonis staminibus juxtapositas staminodia nec peri- 

 gonii rudimenta sistere contendit; Hydrobryoruni genus, e Podostenionibus qui- 

 busdam ab Endliciiero conditum, illegitimum dicit; denique quod ad Ordi- 

 nis affinilates altinet, proximos omnes qui in medium hactenus prolati sunt 

 repudiat, sed ipse Podostemeas non remotiori cum Nepenthe devinciri ne- 

 cessitudine fingit, quas hcet super androcei seminisque fabrica discrepent, 

 fructus structura notisque primariis, dummodo Tristicham in PODOSTEMA- 

 CEARUM fastigio intuearis, inter se rite convenire existimat. 



s-S-^SS^S-s 



