64 PODOSTEMACEARUM MONOGRAPHIA. 



et 3""" longis terminatum, intus 2-locu\3ive ; placenta dissepimentiformi crassa, 

 septo angusto marginata et creberrime ovulifera; ovulis anatropis et amphi- 

 tropis. Capsul.4 elliplico-oblonga, 12™™ circiter longa, pedicello flexuoso as- 

 (iendente, 3-4 centim. longo, basl bractea involucroque vaginato, apice vero 

 coronam minimam staminodiorum staminaque emarcida gerenle, suffulta , 

 stigmatibus emarcidis patenti-erectis superata, 8-nervosa, septifrage (nervis- 

 que 2 adversis dimidiatls) dehiscens et 2-valvis; valvce sequales, tenues , sin- 

 gulatim 3-nervosae s. jugatas nervoque minori marginatse , jugis maxime pro- 

 minentibus; placenta valvis parallela sed racemi aciei contraria cum semini- 

 bus creijerrimis labitur. 



Floret novembri. {Aiibl.) 



Crescit inter saxa iu prsecipitibus sestuantibusque fluviis Guianse gallicse v. g. Sinemari 

 {Aiiblct; Martiii; Leprieur) , britannicae {Parfier in Heib. Iiook.;Rob. ScAornb., Herb. 

 n» 29;") [coll. 1837, Berbice] et n" 351 , coU. 1841-2) et batava; {Hoslmann, Herb. n" 1248). 

 Circa Dcmerarj Guiana; britannicse vulgo, teste Parkerio, /'aca-/;/artmuncupatur. 



[Herb. Mus. Par. ; Hook. et Lessert.]. 



Podostemea est omnium robustissima et quse prima botanicis innotuit. Beat. 

 Aubletius in floris virginei tegminibus describendis parum naturae, ni fallor, 

 fuit consonus; biacteas 2 anticam et posticam, bracteolas lotidem oppositas 

 caducas vaginamque tubidosam separatim descripsit et debneari curavit. 

 (Vid. tab. cit., fig. 3, 4, 6 et 7.) Me vero quam diligeater alabaslra plantse au- 

 bletianse floresve explicatos explorantem bracteolse quselibet semper fugerunt, 

 nec pr£eter bracteam florem in axiUa foventem involucrumque sacciforme s. 

 tubulosum ulla tegumenta floralia videre licuit; quapropter auctor laudatus 

 involucri lacerati partes pro bracteolis habuisse mihi videtiir, sed earum as- 

 suetam, respectu racemi, directionem mendose expressit. 



Stamina a viginti ad triginta numeravi ; staminodia interdum omnino de- 

 sunt, inprimis in floribus infernis qui ultinii explicantur. Florum enim evo- 

 lutio centrifuga dicetur, dummodo racemi apicem pro inflorescentise centro 

 habueris; quippe res frequentissime ita se habet ut cum flores superiores v. 

 medil semina matura sparserint , inferiores creberrimi adhuc sub bractea et 

 in sinu involucri clausi latiteut. Pedicelli vegeti stratum extimum crassum 

 e parenchymate moUi androceoque coiitinuo effici, et eidem suffulcro, 

 planta exsiccata et compressa, membranae speciem late marginantis minis- 

 trare videtur. 



Filamenta staminum, inprimis vertlcilli exterioris, basi breviter sed insequo 



