12 J. G. AGAUDII, SPEOIES SAHGASSOKUM AUSTRALIiE. 



piant, quiiin (|ua' iii iiiferiorc ])l;inta adsint pavtes quasi iioiidiiiu traiisFoniiala'. Iii liiy 

 Specicbus ramulus ti-uctiferos pruijrios, axillavi geiieratioiie urtas, iioii obveiiirc; jxjsse, \)vr 

 se patet. Qiui> igitur iii Phvllotrichis receptacula adsunt, si quocpie raniuli axillaris ad iii- 

 stav sita, ejusqiie parte iiifeviore, pediccdli loeo, stipitata, eaiideuKjue disi)()sitioiieiii raceiiioso- 

 coinpositam offerant, qviain sui)ra describere conatus suiii, tauieii ab his formatiouis iiiodo 

 divei'sa esse, probe observanduui mihi videtur. Sunt vero etiani inter Ph^dlotrichas luodi- 

 lieationes in tbrHiationis uiodo receptaculorum, quas hoc loco b]'eviter adiunbrare conaboi". 



luter Pyllutrichas sunt Species nnnnullai {S. varians (Tab. XVI), S. verrucidosum 

 (Tab. XVIII) et aftin.), quie tbliis inferioribus tricliotomo-pinnatitidis insignes sunt. Ha-c 

 tolia, qua^ j)lerunique latiora et foliiformia permanent, cum foliis simpliciusculis aliaruiii 

 specierCim analoga esse, vix dubium mihi videtur. In superiore parte ejusdem planta? alia 

 obveniunt folia, laciniis angustioribus, ramellos a;mulantibus, paulisper diversa, cateruni 

 vero simili inodo trichotoma. Ex laciniis horuni foliorum supremis nonnulke, scaphidiis 

 prajgnantes, in receptacula convertuntur. Nunc quoque ha3C receptacula videre licet parte 

 sterili lacinia superata, ita ut de formatione receptaculi a parte folii transformata iiidla 

 dubia permaneant. Ramulum fructiferum haud evolutione axillari progenitum fuisse, pra- 

 terea in his evidentissime patet, utpote rami omnes excrescentes non ab axilla folii ful- 

 crantis emergunt, sed a lacinia media folii trichotomi ulterius evoluta formantur; quare 

 quoque ramuli fertiles non uno folio bracteante sustinentur, sed laciniis geminis sterilibus 

 folii trichotomi quasi fulcrati obveniant (Tab. XVII, tig. 8 et 12). 



Aliam moditiationem in formationis modo ramuli fructiferi oftcrunt Species nonnulhv 

 (S. Peronii, S. decurrens et aftines), qua habitu suo peculiari inter alia Sargassa quoque 

 insignes adpareant (Tab. II et III; Tab. XV i et ii). Frondes earum juveniles folium 

 pinnatifidum onuiiiio referunt; et adultiores vix aliter mutata? sunt quain ulteriore deconi- 

 positione laciniarum folii primarii pinnatifidi. Una hujus Tribus Species, S. scahripes, habet 

 folia frondis sterilis pinnatitido-laciniata, laciniis utrot|ue latere rachidis conformibus (Tab. II, 

 iig. 2); in planta fertili lacinia intima folioruni persistit sterilis et non transmutata (Tab. 

 II, tig. 3); rachis vero ipsa folii pinnatifidi in rachidem filiformem ramuli fructiferi con- 

 vertitur, et lacinia- superiores omnes in ramellos receptacula gei"entes. Hoc modo lacinia 

 infima referre vådetur folium qubddam fulcrans ramulo (quasi axillari) fructifero. Unicui- 

 que folia inferiora hujus Speciei sterilia cum ramulis superioribus comparanti vix non 

 statim adpareat utracjue essse analoga et ejusdem originis; at superiora diversa fieri prout 

 transmutatione, in unum aut alterum tinem perducta, tanguntur. 



Alia Species ejusdem Tribus iPhyllotnorp/ue) ita proxime ad S. scabripedem accedunt, 

 ut de conformitate evolutionis omnium vix quispiam dubitaret. Cuicumque vero icones 

 S. Peronii, a Mertensio, Turnero et Kutzingio datas, comparanti vix non evidentissiinum 

 adpareat ramulum fructiferum provenire ex axilla folii (phyllodii) fvdcrantis. In S. Peronii 

 frondes primaria et juveniles folium pinnatifidum omnino quoque referunt, laciniis singu- 

 lis ad divisionen! pronis; qua postea evolvuiitur, nunc pluripedales, sistunt rachides ra- 

 morum alatas, in quibus lacinias magis dissitas phyllodiiformes a pai^tibus adparenter axil- 

 laribus ipsarum facilius origine diversas putares. Nimii'um supra ph}dlodiuvn adparenter 

 indivisum saepe vix nisi primordium quoddam axillare adest (Tab. XV, fig. 4); ipsa costa 

 rachidis, infra basem i)h\ilodii subdivisa, unum brachium ad phyllodium fulcrans, alterum 



