KONGL. SV. VET. AKADEMIENS IIANDLlNGAR. BAND. 23. N:0 3. 25 



In nonnullis Phyllotrichie Speciebus (»S. varians (Tab. XVI, fig. 2 et 4), ;S'. decipiens) 

 ramos eodeni modo retrofractos facilius quoque diceres; in his folia rairiuli(|ue a raargine 

 rachidis ancipitis initio adscendunt; at folia, ab origine phyllodiifoi-rnia et marginera rachidi 

 advertentia, inox torsione petioli unam paginam superam alteranujue inferam monstrant; 

 a marginibus hujus petioli, qui ipsa sua torsione tit magis horizontalis, ahe utrinque de- 

 currentes in rachidem continuantur. Quia vero in his Speciebus folia alterna et disticha 

 disposita sunt, alte rachidis tantum 4 formantur; quarum geminse, magis conspicuEe, 

 margines rachidis efficiunt; alite, magis obsolettv, costam utrin((ue parum productam ra- 

 chidis ancipitis constituere videntur. 



In plurimis Speciebus Sargassorura Australiae, quas Arthrophycis hodie adnumeravi, 

 rami retroflexi formantur conjunctis pluribus iis rationibus, quas mox supra ad hane ad- 

 parentiam conferre dixi. Eandem quoque evolutionis norraam in Speciebus nonnullis Japo- 

 nicis, quas Bactrophycis adnumeravi, obvenire conjicio. Ob manca vero herbariorura Spe- 

 cimina, qute in nonnullis vidi, nescio an modiiicationes quasdam propriaj in his adessent. 



Ex iis, qua3 supra attuli, patere putarem characterem illum, quem ramis retroflexis 

 jamdudum designare voluerunt, vai-io modo oriri posse. Alio revera modo proveniunt 

 rami adparenter retroflexi in Cystophoris et in Sargassis, in Arthrophycis et Phyllotrichis. 

 Neque igitur assumere licet Species omnes, quas charactere dicto insignes putarunt, revera 

 proxime adfines esse; neque opportet exspectare ramos retroflexos in omnibus Speciebus 

 affinibus a?que evidentes obvenire. Quaa vero Species sunt ejusdem typi, in iis hunc 

 characterem modo typi evolutum conjicio, si quidem conditiones adsint, sub quibus in hoc 

 typo evolvatur. Si in Eusargassis rami triquetri nusquam adsint, nec ramulos retroflexos 

 in iis obvenire suspicor. Si in Arthi-ophycis, et in Bactrophycis paucis rachides ramorum 

 teretiuscuUe obveniant, et ita in his conditiones deficiant, sub quibus in plurimis pro- 

 veniunt rami retroflexi, nec hane ob rem demonstratum putarem Species dissidentes in 

 aliis quoque distare. 



Si qu^eritur quam ob causam, vel quem in tinem folia ramique modo illo peculiari 

 disponerentur in Speciebus, quarum rami dicuntur retroflexi, mihi hoc quidem nimiura 

 obscurum adparuit, quam ut hac de re certam opionem enuntiare auderem. Nec ipsam 

 rem elucidari putarem nomine quodam dato, ut hodie sajpe placet. Interea vero ea afferre 

 volui, quEe ad dispositionem intei'pretandam forsan pertineant. 



Jam supra assvimere ausus sum vesiculas ea esse organa, quarum ope frondes Fucoi- 

 dearum ad superficiem maris adscendere tendunt. Si hoc jure quodam dixerira, forsan 

 conjecturaä locus esset, ramos nisi vesiculis sublevatos, suo metipsorum pondere fieri magis 

 magisque deflexos. Folia revera in Speciebus Arthrophyci saspe sunt sat magna, et ideo 

 forsan ponderosa, dum, comparatis aliis Sargassis, vesicula^ in iisdem plerumque pauciores 

 obveniant; et quas adsunt vix ita dispositaä, ut rami deflexi his extoUerentur \ Si vero 

 jam in fronde inchoante folia, quoad substantiam flrmiora, jam deflexa obveniant a rachide 



' In Arthrophycis plurimis vesioulse ad ramonim bases plerumque disponuntur, qirasi laterales in rachide, 

 et Sfepius pauciores adsunt; his adjuvantibus igitur potius raehideua erectiusculam sustineri quam ipsos ramos, 

 forsan crederes. In S. verruculoso, contra, in quo singuli ramuli vesioulam terminalem generant, ramnios erectius- 

 culos fieri, hac adjuvante vesicula, facilius conjicere liceret. 



K, Sv. Vet. Akml. Himdl. Bd. 23. N:o 3. 4 



