KONOL. sv. vet. akademiens ITANnLlNOAR. HAND. 23. N:0 3. 97 



Species ita instituta a S. cincto differre videtur foliis brevioi-ibus et magis coriaceis, 

 cryptostomatibus aut iiullis aut paruin conspicuis, quo charactere ad S. Oocyste magis 

 tendit. Receptacula crassiora videntiir et minus profundo sevvnta (|uam in \ieiiiis Speciebus, 

 quasi ad S. Hornschuchii hoc modo accedens. 



87. S. Ooeyste /. Aa. Sp. p. 317 . (S. Esperi Bory nec alior.). ,S. compnctum Bory 

 Voy. Coquille? 



In Oceano Pacifico calidiore ad öras Chilenses; ad Insulas Moluccarum. 



88. S. crispum Forsk. FL ^Fgypt. Arab. p. 191. J. Ag. Sp. p. 320. De Not. Alg. 

 Mar. Hosso, p. 7. Kiltz. Tab. Phyc. Vol. XI, tnb. 4? Fuc. latif olins Delile 

 Egypt. tnb. 54; an huc »S. telephifolium Kiltz. 1. c. tab. 3? Tab. VIII. 



In Mari Rubro. 



Inter Species Maris Rubri htec plerumque facilius dignoscatur, licet folia in diversis 

 partibus planta3 quoad formam magnopere diversa adpareant. Plantam Delilei huc pei^ti- 

 nere speciminis fragmento, ab ipso dato, in Herb. Agardh, certior factus sum. 



Suo S. crispo receptacula inermia tribuit Kutzing; duin in S. crispo vero sunt pris- 

 matico-angulata et grosse dentato-serrata; quare Speciem ad Biserrulas pertinere patet. 

 In S. Tdepläfolio Kiitzingii folia pinguntur minute denticulata, costa ad medium evane- 

 scente, nuUis vero cryptostomatibus prtedita, qua? mihi potius in S. crispum quadrare 

 videntur. 



89. S. Hornschuchii C. Ag. Sp. Alg. p. 40. J. Ag. Sp. p. 320. Menegh. Alg. hal. 

 Tab. 1, jig. 1. Hauch Meeres Alg. p. 301. Stichophora Hornschuchii Kiltz. Tab. 

 Phyc. Vol. X, tab. 71 (haud bona) \ Tab. IX. 



In mari Adriatico et Mediterraneo. 



■i* "t* "f* Parvifolia frondibus sa^pe minutis omniumque partium exilitate insignUms, 



foliis utroque latere costa? subcequalibus, vesiculis minutis in petiolo brevi sphcericis, 



aut scepe ob glandulas p)romimdas subangulatis. 



Species hoc loco conjunctas ad varias alias diverso modo accedunt. Inter Species 



malacocarpicas sunt Species, quas Glandularias dixi, Parvifoliis habitu proxima?, recepta- 



' Speciem, sub iiomine allato iiullis dubiis vexatara, novo noiuine S. Salicifolii denorainare voluisse Mon- 

 tagnieura, satis constat; contra hane innovationeiu jara in *S'/). Alg. iudicavi quanta anibiguitate laboret nomen 

 specificum a Montagneo propositum. Hodie ad ea, quae in Sp. Alg. attuli, referre snfficeret. Tautum addere 

 placet, me postea comparasse iconem Buxbauinii, quara primus Fuci JSalicifolii cujusdara auctor, Gmelin in Hist. 

 Fuc. Petrop. 1768, pag. 98 ut suas Speciei typicam indicaverat — et quamquam iconem dictam fere pessimam 

 dicere liceret, taraen eara, ob rachidem raurieulatam plantae tributam, vix dubie ad Sarg. linifoUum referendam 

 esse confido. Quo igitur jure prioritatis urget Montagne, Laraourouxianura Fiicum Salicifoliiim Sargasso Horn- 

 schuchii nomen daturum esse ■ — nonne eodera vindicare liceret Fucum. SalicifoUwn, longe antea a Gmelino de- 

 scriptum Sarg. linifolio pertinere, et huic nomen tribuendura esse. Mihi ejusmodi nomiua, aliis Speciebus ab 

 aliis auctoribus adaptata, potissimum evitanda videntur. Ipsara iconem Lamourouxianam {Ess. pl. VII, Jig. 2) 

 ad S. Hornschuchii pertinere cum Montagneo lubenter assumerem; quamquam Bertoloni, qui iconem eandem ad 

 suam F. Salicifolium duxit, se fide Lamourouxii (in litteris datis) hoc fecisse monuit. Boky, qui in suo Herbario 

 ipsum illud specimen, qiiod Montagneo argumento fuit mutationis propositcc, conservaverat, nomen Fuci Salici- 

 folii tribuit plantse, quam cum Fuco Salicifolio Bertoloni identicam putavit Cfr. Exped. Moree sub n:o 1442. 

 K. Sv. Vet. Akad. Handl. Bd. 23. N:o 3. 13 



