IvONGL. SV. VET. AKADEMIENS HANOLINGAIt. BAN1>. 23. N:0 3. 111 



Qualem igitur Speciem hodie iiitelligo, S. leiidigerum a S. vulgavi dignoscatur pani- 

 cula receptaculorum magis coinposita, rainis singulis iiiferioribus in pedicello proprio sub- 

 separatis, foliis iiitegriusciilis, iiunc paret' uiidulatis aut deiitatis, froiide tota inagis con- 

 tracta, sa^pe vesiculis destituta, i-achidibus rauiorum sicpe (sub juniore stadio) inuriculatis, 

 adultioribus sublaivibus. A S. cyrnoso praecipue dittert cryptostoinatibus magis conspicuis, 

 unica utviiique extra costam serie dispositis, et receptaculis in ramulo magis racemosis. 

 Hoc modo Speciem inter S. cyino^um et S. salicifoliuin intermediära facilius quis diceret. 



Si jure quodam assuraere inihi videor habitum omnium Specierum pro diversitate 

 loci natalis aliura esse posse, patet nonn ullos characteres plantae Linnaeana? ab ipsa exposi- 

 tione pendere posse. Si eadem exstaret Species in sinubus profundioribns et minus ex- 

 positis, hane alium habitum, forsan cum S. salicifolio magis convenientem, gerere non 

 tegre conjicerem. 



Ut prseterea existnnt in vicinis Speciebus formte foliis angustioribus et latioribus, 

 foliis simplicibus et foliis furcatis, ita quoque ad Insulas Bermuda plantam obvenire Steno- 

 phyllam foliisque nonnullis furcatis prajditam, quam ad S. linifolium retulit Farlow, me- 

 minisse placet. Hsec S. stenophyllo, qualem hane ad Rio Janeiro lectam habeo, primo 

 intuitu simillima videretur. At specimina ex Bermuda tum rachidibus ramorum superne 

 muriculatis, tum cryptostomatibus utroque latere cost» singulas series formantibus a S. 

 cymoso stenophyllo dignoscatur. Mihi diversas formas affinium Specierum comparanti 

 haud absonum videretur plantam angustifoliam ex Bermuda ad S. lendigerum pertinere, 

 quamquara a forma depicta Turneriana habitu non parum diversam esse adpareat. In 

 specimine formte angustifolia? qufedam folia intima latiora me vidisse, tacere non debui. 



119. S. tricLocarpum J. Ag. mscr. S. vulgäre var. triehocarpum J. Ag. Sp. p. 343. 



S. linifolium [i serratum Ag. Sp. p. 19 et Syst. Alg. p. 300. S. Boryanum 

 Kiltz. Tab. Phyc. Vol. XI, tab. 22. 



In Atlantico ad Gades; in Mediterraneo sec. auctores. 



Formam admodura insignem jamdudum niemoratam, propriam Speciem constituere, 

 hodie assumsi. C. Agaedh, qui hane formam ad S. linifolium retulit, tamen varietatem 

 consideravit insignem, quam vero cum Adriatica a Donati depicta planta identicam cre- 

 didit. In scedula Herbarii addidit folia esse serx-ata, caulem la^vem nec muricatum, et 

 receptacula tenuiora. Folia i-evera sunt eximie linearia, costata et utroque latere costse 

 singulis seriebus cryptostomatum instructa. Receptacula sunt quam in plurimis longiora, 

 et magis decomposita cylindraceo-filiformia verrucosa, ramis saspe curvatis, raraulis in- 

 choantibus nunc spinulam minorem referentibus, nullis vero propriis spinulis instructis. 



Ut nomen Speciei auteposui illud a me olim vai'ietati datum, utpote characterem 

 Speciei optime indicat. S. Boryi antea habemus, velut aliud S. serratifolium. 



# # # Cymis receptaculorum demum distractis, rachide sterili sensim evoluta suis 

 ramis receptacula singula aut p/wra, eodem modo composita, sustinenti; ramis 

 cymoB singulisque receptaculis verrucoso-cylindraceis. 



