112 



J. G. AGARDH, SPEOIES SARGASftORUM AUSTRALI^. 



120. S. bracliycarpum {J. A;/, m.tcr.) S. lendigerum J. Ag. Sp. j). 340 (partini et 

 exclus. Synon.). 



In Oceano Atlantico lectum, reportavit nauta. 



Species Sargassorniii Oceani Atlantici mihi oliin comparanti adparuit nullam esse 

 Speciem, quam ad Turnerianum Fiicmn lendigei'uin, jaiii a Linna^o descriptnm, bene referre 

 licuit. Loco citato jara dixi Tabulam Tuniei-i potissimuin indicare foniiain S. cyinoso 

 vicinain; ipsam vero formam i'eceptaculoruin lancoideam et receptacula fere singula pedi- 

 cellata, qualia in icone exhibuerat Turneviis, non bene cum S. cynioso normali convenire. 

 Hoc respectu aliam formam cura icone Turneriana meliiis congruere putavi, cujus tum 

 haud pauca specimina ad öras Africa? lecta, tum alia ex Oceano Atlantico a nauta repor- 

 tatä habui. Hodie accuratius comparatis receptaculis diversarum Specierum, hane ultimani 

 formam Speciem sui juris constituere putavi, exilitate partiuin ab aliis Speciebus Oceani 

 Atlantici dignoscendam. Vesicute revera sunt admodura minutie, diametro lineam vix 

 superantes, in petiolo brevissimo sphajricaä. Receptacula in ramulo brevissimo axillari 

 vix quartam partem folii fulcrantis longitudine asquant; inferiora in pedicello fere proprio 

 subseparata, verrucoso-cylindracea, utrinque attenuata, quasi racemum brevissimum for- 

 mantia; folia, circiter pollicaria, sunt supra cuneatam basem fei'e lanceolato-linearia, in- 

 tegriuscula aut subserrata, extra costam, non admodum conspicuam, singulis seriebus 

 crj'ptostomatum instructa; inferiora folia majora vidi, at tantum in fragmento rami separati. 



Specimina alia, quge supra memoravi, in Spec. Älgar, formam ex Senegambia consti- 

 tuentia, ad S. vulgäre magis accedentia hodie putarem, si quoque formam peculiarem 

 hujus sisterent. 



121. S. Salicifolinni (J. Ag. viscr.) S. linifolium var. Salicifolium J. Ag. Sjj. p. 341. 

 S. coarctatum Kutz. Tab. Phyc. Vol. Xf, tnb. 22. 



In Mari Mediterraneo. 



Formam Sargassi Generis, in Mediterraneo frequentissimam, S. Salicifoliinn nominavi; 

 hane, foliis lanceolatis plerumque pi^aeditam et cymis brevioribus instructam, a >S. Iwifolio 

 märis Adriatici vix Specie diversam olim credidi. Formas dietas jam separavit Wulfen, 

 unam sub noraine Fuci natantis, alteram ut F. acinariam Linna?i enumerans. Utramque 

 formam sub nomine Fuci Salicifolii dein conjunxit Bertoloni, qui quoque utriusque dedit 

 icones. Rachides ramorum in utraque forma saepe sunt muriculata^, nunc vero inermes, 

 ut in icone supra citata Kiitzingii; characterem certum nullo modo ijra-bent. Nec foliorum 

 formff" ita divers» ut his certius dignoscantur. Cyma^juveniles utriusque Speciei axillares; 

 at in S. Salicifolio breviores permanent; dum in S. Linifolio fiunt in rachide cymaj sensim 

 evoluta longius producta?, ita ut racemus evolutus folium fulcrans saspe superat longitudine. 

 Cyma^ utriusque Speciei cum a3tate magis decomponuntur; in S. Salicifolio vei-o singula; 

 partes in novam cymam, ramis fasciculatim conjunctis compositam excrescunt; dum in 

 S. Linifolio singulas partes in ramis rachidis prolongatie fere singul» aut pauca3 dispositaj, 

 fere racemum efficiunt, ramis racemi subdivaricato-patentissimis. Singulaä denique pai'tes, 

 qute ita formantur, quoque formam paulisper diversam induuntur: fiunt in S. Salicifolio 



