126 J. G. AGARDH, SPECIES SARGASSORUM AUSTRALIyE. 



Speciem dixi, sed tenuiorem et foliis magis raembranaceis instructam. Hane ad forroas 

 supra allatas proxime accedere patet; est forma vesiculis paulisper aliter transmutatis, 

 pyriformibus paruui diversa. 



Sarg. {cinetum var.?) apiculatuni Grun. in Picc. Algol. Eritr. n:o 51. Sec. frag- 

 mentum speciminis, quod vidi, a prioribus vix nisi vesiculis apiculatis diversum putarem. 

 Ex tenuitate racliidis in ramo ramulisque, quos vidi, plantam aquaj paulisper profundioris 

 putarera, et ita forsan S. Vaysieriano analogam, et hinc vesiculis aristatis prteditam. 



Sarg. neglectuin De Not. AUj. del. Mar. Eo.ss. p. 12. Ob exilitatem speciminis, quod 

 auctori debeo, vanum revera puto de liac Specie judicium ferre. Zanardini ne verbo 

 quidem hane Speciem memoravit. Nonnulli ejusdem characteres plantam S. apiculato 

 analogam, si non eandem, milii indicare videntur. 



6) Ex Tribu Cymosce: 



S. diversifolium {Timi. Hist. tah. 103) C. Åg. Sp. p. 29. Kiliz. Tah. Phycol. Vol. 

 XI, tab. 31. Fucus Lavandulcefolius Delile. ^-Egypt. 

 In Mari Mediterraneo. 



Formam a paucissimis, ut putarem, observatam, a nemine, si quid video, rite in- 

 tellectam, Speciem sui juris sistere non a'!gre putarem. Specimen nimium juvenile pinxit 

 TuRNER ad öras ^gypti lectinn. Plantam eandem et ejusdem patria? sub alio nomine a 

 Delile descriptam fuisse suspicor. Mertens in scedula speciminis, quod ad C. Agardh 

 misit, utriusque plantne identitatem indicavit. Hoc vero Specimen Mertensianum supremam 

 partem rami sterilis sistens, omnino integrifolium, forsan postea dubium consideratum 

 fuit. BoRY (in Exped. Morea?) S. diversifolium enumeravit, ad öras Grteciai lectum. 

 Kutzing icones Turnerianas reddidit; plantam autem in Atlantico obvenire dixit. Ipse 

 eandem ni fällor plantam in sinu tranquillo ad Amalfi fructiferam legi, at hane formam 

 S. Linifolii diu habui. Hodie Speciem sui juris considerare propensus sum. 



In S. diversifolio rachides ramorum teretiuscula"", inferne denticulis minoribus nuu-i- 

 culata;, superne sublteves. Folia — qua^ in S. Linifolio et S. Salicifolio sunt magis coriacea 

 et cryptostomatibus evidentioribus, fere per singulas series utrinque dispositis (in foliis 

 superioribus) instructa — in S. diversifolio vidi tenuiora, quasi membranacea, cryptosto- 

 matibus minutis aut minus conspicuis, sparsis aut multiplici serie dispositis, munita. 

 Quoad formam folia superiora sunt magis oblongo-linearia, inferiora nunc lanceolato- 

 oblonga. Hoc modo folia ad ea S. cymosi tendentia fere diceres. Vesiculas vidi Piso 

 minores et sphsericas, petiolo saspe ipsis longiore, nunc alato, suffultas. Cyma3 recepta- 

 culorum axillares, vix dimidiam longitudinem folii superantes; rami teretiusculi verrucosi 

 et inermes subsquarroso-divergentes, superiores cum rachide fertili confluentes, intimis 

 subdiscretis et brevi pedicello suffultis. Hac conformatione receptaculorum Speciem ad 

 Fruticuliferas magis accedere putavi; et dubius ha^si anne S. diversifolium et S. Linifolium 

 ad has proximas ponerem. 



S. Tasmanicum Sond. in Linn. 25, p. 673. Alg. Austr. sub n:o 56. Htec mihi 

 omnino dubia. S. cymoso affine dicitur, at vesiculas mncrone aut folio terminat^ descri- 

 buntur, quod mihi indicare videretur Speciem ad Arthrophycos esse referendam. 



