66 S. o. LINDBERG UND H. W. ARNJELL, MUSCI ASI^ BOREALIS. I. LEBEHMOOSE. 



&. F O S S O M B R O N I E iE. 



34. Calycularia Mitt. 



öalycularia Mitt. in Jouni. L. Soc, 5, p. 122, u. 1 (1861). 



Genus inter Fossomhroniam et PaUaviciniam (Moerchiam) medium, ab illo fronde non 

 foliata sed alata, antheridiis bracteatis etc, et ab hoc caulocalice iufundibuliformi, aperto, 

 et extus et intus a squamis cristarum instar adnatis et a pistillidiis sterilibus dense or- 

 nato, theca globosa, valvulis tenuibus, bistratis, elateribus apici ultimo sette inträ thecam 

 coacervato-affixis, sporis alte echinatis etc., et a Marsilia (Pellia) caulocalycis magnitudine, 

 forma et structura, elateribus brevibus, sporis unicellularibus et echinatis, antheridiis aereis 

 (non iramersis) et a bractea circumdatis, optime distinctum, et ab omnibus ceteris Fos- 

 sombronieis squamis frondariis eximie evolutis et in postica et in antica facie numerosis, 

 quaä squamfe nihil aliud esse possunt quam transformata iHa fila incurva, in facie postica 

 Jungermaniacearum vulgatissima, ab una serie cellularum constructa et fere semper a cel- 

 lula majore et globosa terminata. 



Caulocalyx, Fossombronieis et affinibus Anthocerotaceis (an omnibus hepaticis fron- 

 dosis?) organon peculiare, morphologite causa ab involucro (colesula) acute separari debet, 

 est etenim circumvallatio plus minusve elata et completa, foliiformis, tota e sola fronde 

 enascens, ideoque appendices squamiformes et non raro pistillidia sterilia quoque hujus 

 gerens, et vittis pluristratis latisque fere ad orificium crebre munitus, calyptram et sporo- 

 gonium ut integumentum servans. 



In serie vere naturali subgenus Siinodon Lindb. (confer Revue bryologique, 12, p. 37, 

 1885) Fossombronice proprium genus, transitum tribus ad Jungermaniam incisdm et affinis 

 efficiens, considerandura est, ut sequentibus notis e Fossombronia satis discrepans: dioica, 

 annua, semper perfecte solitaria crescens; caulis ad 1 cm. altus et erectus, simplex vel 

 ramosus, numquam super caulocalycem excrescens, teres, inferne fere aphyllus et undique 

 radicellosus; folia subtransverse affixa, bi- vel triloba, segmentis irregulariter incisis et 

 anguste longeque dentatis, apice acutis vel acuminatis, incurvis; caulocalyx semper perfecte 

 apicalis, pyriformi-ovalis, orificio inciso et dentato, dentibus elongatis et magis minusve 

 incurvis; theca intus annulos completos et fusco-violaceos ostendens; elateres membrana 

 violacea et spiris fusco-violaceis ; spori minuti, fusco-violacei; antheridia axillaria, para- 

 physibus nullis. 



Hymenophytum Dum. (Umbraculum Gottsch.) ob callum angustum, subteretum et 

 in ålas latissimas et unisti-atas non sensim transeuntem, ramulos masculos proprios posti- 

 cos, omnia pistillidia sterilia in calyptra posita, elateres ad apices valvarum penicillatim 

 congestos etc, sententia nosti^a, sectioni Phymatice generis Riccardice inter Opisthogamas 

 Jungrermaniaceas affine est. 



'fe" 



93. C. läxa n. sp. 



Frondes dioicae, 2,5 cm. longte et (apice) 12 mm. latff", casspitosie, dense imbricatim- 

 que superpositaä, inodoree et insapidas, luridulo-virides sine nitore, pellucidag, siccag viridi- 



