129 



Het ergerde hem, dat, terwijl hij zelf zijn geluk vond in de 

 studie der natuur, de eéne neef na den anderen zich aan den 

 militairen stand ging wijden. Hij gaf zijn geheele hart aan de 

 plantenwereld, en deze heeft ondervonden, hoeveel onbaatzuch- 

 tige en werkzame liefde in dat overigens in vele opzichten 

 eenzame hart verborgen lag. 



Trouwens, ook zijne vrienden-botanisten ondervonden dit in 

 ruime mate. Waar hij een ernstig wetenschappelijk streven 

 ontdekte, was zijne sympathie onmiddellijk gewonnen ; waar 

 een jongmensch, met aanleg en ijver, zich tot hem wendde, was 

 deze zeker van zijne hulp en voorlichting, en was hem geene 

 moeite te veel. Daarbij ging hij iedereen voor in onvermoeide 

 werkzaamheid en degelijke toewijding. 



Alle uiterlijk vertoon daarentegen was hem een gruwel, en die te- 

 genzin dreef hem soms zelfs wel wat zeer ver. Het bezoek van bota- 

 nisten, die niet iets speciaals met hem te verhandelen hadden, maar 

 enkel met hem wenschten kennis te maken, meed hij zooveel 

 mogelijk. Zijne correspondentie beperkte hij tot het hoogst nood- 

 zakelijke. Bij zijne benoeming tot lid der Koninklijke Acade- 

 mie v;an Wetenschappen, heeft het den toenraaligen secretaris, 

 bij een persoonlijk bezoek, tamelijk veel moeite gekost, hem die 

 benoeming te doen aannemen. » Waarom, " zeide hij, öraijnietin 

 mijne stille afzondering gelaten ?" Intusschen, ééns zitting geno- 

 men hebbende, leverde hij daar, gelijk elders, degelijken arbeid. 



Ik behoef niet te zeggen, dat v. d. S. voor een congres nooit 

 te vinden was. De ki'ing, waarin hij zich het meest tehuis ge- 

 voelde, was onze kleine, eenvoudig werkende botanische Ver- 

 eeniging. Van hare stichting af betuigde hij zich als een der 

 degelijkste en werkzaamste medear'beider^s. Reeds op de eerste 

 ver-gadering in 1845, gaf hij eene bijdr-age over de inlandsche 

 Levermossen, welker studie hij sedert steeds met die der Mos- 

 sen als specialiteit vervolgd heeft; en na dien tijd ging geene 

 vei'gadering voorbij, zonder de vruchten van zijn arbeid op het 

 gebied der vadeilandsche flora aan te brengen. In het Bestuur 

 wilde hij nimmer zitting nemen, maar op de excursies was hij 



