521 



Gen.era, dat reerJs voor' zea en twintig jaai' begon te verschij- 

 nen, maar er zijn er verscheidene, die niet steunen op eene ver- 

 andering in de systematische rangschikking van geslachten of 

 soorten, maar eenvoudig op een vei-keerd gebruik van een naam. 

 Zoo geeft hij bijv. een tiental nieuwe geslachtsnamen aan in 

 gevallen, waarin één naam voor twee geslachten dienst deed en 

 zeer dikwijls stelt hij een ouderen naam, die vergeten was, in 

 de plaats van een jongeren, die algemeen bekend was. Meestal 

 is hij daartoe volgens de regels der botanische nomenclatuur 

 volkomen gerechtigd. Zoo vervangt hij ook den naam S a m a- 

 d e r a G a e r t n, dooi' S a m a n d u r a i en schijnbaar is ook 

 dit zeer juist. Het tweede deel van G a e r t n e r's werk de 

 Fructibus et se minibus Plantarum toch, waar - 

 in wij de beschrijving vinden, verscheen eerst in 1791, terwijl de 

 naam Saraandura i'eeds wordt aangetroffen in Linnaeus 

 reeds in 1747 uitgegeven Flora Zeylanica. Wanneer wij 

 echter de volgende werken van Linnaeus naslaan, vinden 

 wij het geslacht S a m a n d u r a nergens terug. Zou het dus 

 door Linnaeus zelven vergeten zijn ? Dat is bij zijn bekende 

 nauwkeurigheid moeilijk te onderstellen. Zeker is dat het geval 

 niet, maar de plaats in de F 1 o i- a Zeylanica, waar het 

 woord Samandura voorkomt, geeft ons de verklaring, waarom 

 het in zijn volgende werken niet genoemd werd. De Flora van 

 Ceylon werd grootendeels geschreven naar een Herbarium van 

 dat eiland, door den Leidschen professor Paul Hermann 

 gemaakt. De planten waren alle van bijschriften voorzien, deels 

 inlandsche, deels Latijnsche namen bevattende. Die exemplaren, 

 welke Linnaeus goed determineeren en beschrijven en vooral 

 in zijn stelsel opnemen kon, ontvingen de beschrijvende soorts- 

 namen, die toen in zijn systeem pasten. Aan de overige, welke 

 hij dubiae, twijfelachtigen, noemde — en daaronder behoort 

 ook Saraandura — liet hij de namen, die hij bij H e r- 

 mann gevonden had Een blik op deze maakt het duidelijk dat 

 Linnaeus, die in zijn wetten der nomenclatuur alle bar- 

 baal■^^('.lle natnen veiwieip als onwetenschappelijk, geen oogenblik' 



