-iGr, 



der bladoortjes van Blasia p ii s i 1 1 a (Leitgeb, Untersucliungen 

 übei' dieLebermoose I, Jena 1874, pag. 23). De Nostoc koloniën 

 zijn doorwoekerd met vertakte celdraden, die uitgaan van den 

 benedenrand der oortjes. De verschillende andere geslachten 

 van levermossen, die voor No.stoc tot de geliefkoosde verblijf- 

 plaatsen behooren, kan ik hier voorbijgaan, daar hier, evenmin 

 van woekering wordt gewaagd als bij de varenprothalliën. 



Ofschoon de gallen der Thallophyten meerder in getal zijn, 

 zoo zijn zij toch uiterst schaars in verhouding tot het aantal 

 plantensoorten der groep. Algen veroorzaken opzwellingen, aan 

 Lichen en (als «cephal odien"' beschreven in systematische 

 werken. Bot. Jahresbericht II 1874 p. 121), Fungi aan enkele 

 Algen uit de familie der Florideën en aan andere Fungi, 

 Raderdieren aan Algen. Dit weinige zij voldoende : — het 

 is hier de plaats niet een opsomming te geven der bekende 

 gevallen. 



^Yanneer men de vatbaarheid voor galvorraing uitdrukt door 

 het quotient van het aantal soorten eener groep, en de in die 

 groep gevonden gallen, dan vindt men bij beschouwing Tan 

 kleinere afdeelingen uit den tT]ous der Phanerogamen, hetzelfde 

 aanmerkelijke verschil terug in de grootte der verhoudingsge- 

 tallen, als waarop boven werd gewezen bij vergelijking der 

 hoofdgroepen van het plantenrijk onderling. 



Ofschoon het absolute getal der gallen van Monocotylen en 

 Gymnospermen wel gering is. blijkt het toch bij vergelijking 

 der vatbaarheid van die twee klassen voor galvorming, met 

 die van de Dicotylen, dat de getallen weinig van elkander 

 verschillen en de invloed van het geïinge aantal soorten hier 

 in 't spel is. Toch schijnen de Dicotylen werkelijk de meest 

 vatbare bodem (zoo ten minste voor de duitsche flora). Maar 

 veel duidelijker wordt het verschil bij vergelijking der familiën 

 onderling. — In deze zaak aan bloot toeval te denken , is 

 zeker niet rationeel , het snijdt den weg tot nader onderzoek af. 

 Toch voelt men daartoe neiging, wanneer men het groot getal 

 niet gallendragende individuen van soorten, die dooreallen 



