190 



meerdere arbeidsverdeeling in elk hunner , reeds lang voor 

 phanerogamen tegenover de hoogere kryptogamen golden. Daar 

 nu de kenmerkende verschilpunten zelven tusschen de vegeta- 

 tieorganen dezer hoofdgroepen, niet lang bekend zijn, is het 

 niet te verwonderen dat de overgangen tusschen die verschil- 

 punten nog niet of onvoldoende zijn opgespoord. Het kwam 

 mij daarom niet onbelangrijk voor, te zoeken of er, en zoo ja 

 waar, van die overgangen te vinden zouden zijn en vooral waar- 

 in ze dan bestaan. Om duidelijk te maken uit welke groep 

 ik planten voor mijn onderzoek moest kiezen, ten einde de 

 meeste kans van slagen te hebben, moet ik met enkele woorden 

 in herinnering brengen hetgeen over stengeltopgroei bij de 

 vaatkrj-ptogamen en bij de phanerogamen bekend is. In deze 

 korte mededeeling wensch ik mij toch zoo goed als alleen, te 

 bepalen tot topgroei en vertakking van den stengel ; bij mijn 

 onderzoek heb ik echter de overige vegetatieorganen niet 

 buiten rekening gelaten. 



Bij de Equisetaceae, Varens, Ophioglosseae, Rhi- 

 zocarpeae, Psiloteae en waarschijnlijk M arattiaceae, 

 vindt men boven in den stengel een, door grootte en regelma- 

 tigen vorm gekenmerkte »topcel." Van deze topcellen worden door, 

 in bepaalde volgorde voortgebrachte wanden, stukken, zoogenaamde 

 «segmenten"' afgesneden; die wanden zijn steeds zóó gericht, 

 dat er na iedere deeling, behalve het jongste segment, steeds 

 een jonge topcel overblijft van denzelfden vorm als de moeder- 

 topcel; de jonge topcel gaat zelve niet over tot de vorming van 

 een segment, voordat zij ongeveer de grootte van de vorige 

 topcel bereikt heeft. Het zijn de cellen, voortspruitende uit de 

 herhaalde deeling der segmenten, die den geheelen stengel en 

 al zijn weefels samenstellen ; de eerste deelingen in elk seg- 

 ment geschieden altijd volgens vaste regelen. 



Bij de Phanerogamen, en, hetgeen opmerkelijk is, ook bij 

 de geslachten Lycopodium en Isoetes (?), vindt men geen 

 topcel meer aan het stengeluiteinde, doch twee of meer groe- 

 pen van cellen die, door zich herhaaldelijk te deelen, steeds jonge 

 cellen leveren voor bepaalde deelen van den stengel ; die sten- 



J 



