339 



hoed, waarbij kwam, dat uit zijne beschrijving, die slechts 

 eenige weinige regelen lang was, geene nadere inlichtingen 

 omtrent de eigenschappen van dat orgaan te putten waren. 

 Belangrijk evenwel was de verklaring van de Lobel, dat zijn 

 champignon dezelfde was als dé door Junius bedoelde, en 

 dat de door hem onderzochte exemplaren hem uit do Ihjlland- 

 sche zeedninen waren toegezonden. 



De eerste schrij vers na de Lobel (Y e n t e n a t en B a u- 

 hinus) bepaalden zich tot het overnemen: zoowel van de 

 afbeeldingen hunner voorgangers als van den daarbij behooren- 

 den , verkorten text; maar Sterbeeck, wiens Theatrum 

 Fungorum of Tooneel der Campernoelien in 1675 het licht 

 zag, veroorloofde zich, aan de uit Junius en de Lobel 

 overgenomen figuren eene Nederlandsche vertaling toe te 

 voegen, welker nauwkeurigheid zoo veel te wenschen overliet, 

 dat daaruit althans niet duidelijk viel op te maken, of de 

 ruitvormige figuren, door Junius vermeld, aan den hoed, 

 dan wel aan den steel van den fungus te vinden waren. Latere 

 mycologen , die den Belgischen priester naschreven, begingen 

 dezelfde fout. 



Het kan niemand verwonderen , dat , in dezen stand van 

 zaken, en bij de onmogelijkheid om het, ten tijde van Ster- 

 beeck reeds zeer zeldzame, werkje van Ju n iu s te raadplegen, 

 de overlevering bleef bestaan , dat er in de zeeduinen van ons 

 vaderland een Phallus met volkomen gladden hoed moest te 

 vinden wezen. Onze Nederlandsche mycologen zochten daarnaar 

 echter jaren lang te vergeefs, tot eindelijk aan M ol k enb oer, 

 na het vinden van exemplaren van Phallus impudicus, 

 tusschen de Helm in de zeeduinen bij Noordwijk, het voorrecht 

 ten deel viel, Junius beschrijving met zijne versche voorwerpen 

 te kunnen vergelijken, waarna hem de oogen open gingen, en 

 hij met volle zekerheid getuigen konde, dat Phallus Ha- 

 drian! of Ph. Adriani Junii eenvoudig synoniemen waren 

 van Ph. impudicus, en dus voortaan uit alle systematische 

 werken als namen voor eene zelfstandige soort moesten worden 

 wess-elaten. 



