348 



crescere dicebat in stagnis quorum fundus pui'o sabulo sub- 

 sternitur, nullam alioqui plantam praeter hanc alente. Ejus 

 folia dodrantalera longitudinem raro excedunt: crassiuscula et 

 concava sunt , interstitioque discreta instar siliquarum albae 

 violae et similium ; viridia alioqui, et dulcis saporis , anatibus 

 urinantibus gratum pabulum ; nam ad aliquot ulnarum altitu- 

 dinera sub aqua latent: quam tarnen caulis inter ilia emergens 

 superare conspicitur, floribus albis onustus Leucoji flore am- 

 plioribus , cava ilia et infima parte, petiole, a quo dependent, 

 proxima , subcaerulei coloris , formam paene referentes floris 

 Gladioli, non prorsus tamen similes; quinque foliis constantes, 

 quorum duo superiora ad pediculum reflectuntur; tria reliqua, 

 quae latiora, propendent floribus: floribus succedunt turbinata 

 vascula , rufo semine plena. Sub extremum Julium florentem 

 se observasse scribebat apud pagum Norch et Westervelde in 

 Drentia; nusquam alibi." 



Het komt mij niet ondoelmatig voor, de namen der planten, 

 welke bij de drie oudste herboristen als eigen aan onze flora 

 staan opgeteekend, thans in systematische orde te laten volgen, 

 en daaraan die historische bijzonderheden te verbinden , welke 

 voor ons tegenwoordig onderzoek van waarde geacht kunnen 

 worden. 





TITEL VAN HET WERK, 





ö g 



NAMEN DER PLANTEN. 



WAARIN ZIJ HET EER.ST 



Auteur. 



p-Sas 





GENOEMD W^ERDEN. 





^ 'S 



Ranun culac eae. 









1. Thalictrum minus L. 



Stirp. Imag. I, p. 133. 



D d e n s. 



1553. 



2. Batrachium heterophyllum 









Wigg. var. submersum (?) 



Kruydtboeck 1 , p. 966. 



de Lobel. 



1581. 



3. Ranunculus Ijlammula L. 



Pemptades II, p. 432. 



Dodoens. 



1616. 



