33 



stekende rotsen in de rivier verder komen. ISiet ver 

 van Martapoera , op 2i paal afstands , verdeelt zich de 

 rivier; een tak gaat noordoostelijk naar Marlaraman, 

 en de tweede zuidoostelijk naar Karangintang. De 

 oevers van den eersten verraden een alluviaal terrein 

 en zijn overal, tot bij Martaraman, een Instverblijf 

 van den Sultan, bebouwd en bevolkt. Hier echter 

 worden zij meer tertiair en wij vonden eene ware 

 koraalkolk, die in eene van het noorden naar het 

 zuiden strekkende rigting lag en eene bank in de 

 rivier vormde, welke alleen met zeer platbooms 

 vaartuigen bevaarbaar is. Oostelijker is de rivier we- 

 der meer bevaarbaar, maar zeer schaars bevolkt, en 

 digt bij Ambawang zijn, volgens de berigten van 

 den Pangerang Noe , de bruinkolen beddingen onder 

 een zandconglomeraat. De zuid-zuidoostelijke arm 

 heeft eenen langereu en meer kronkelenden loop , 

 gaat tusschen hoogere oevers door , die in het weste- 

 lijkste gedeelte uit een grof korrelig zandconglomeraat 

 gevormd zijn welke enkeide ligniet (eene slechte 

 bruinkool) bedding bedekt, en verder op hooger 

 wordende eene Dioriet en veldsteen-porphier tot 

 hoofdsteen hebben. De eerste steensooi-t of eene in 

 gabbro overgaande verscheidenheid, steekt als eene 

 zwarte rots, aan de oevers uit, waarop de grove 

 zandsteen rust. Op andere plaatsen aan den voet 

 van den duizend voet hoogen Bandar boeloe komt 

 een varioliet voor den dag, en meer binnenwaarts , 

 waar de rivierbedding alleen voor niet diep gaande 

 platbooms vaartuigen toegankelijk is, vertoont zich 



3 



