80 



is , welke ons het sedert lang verlaten Europa weder 

 voor den geest bragt. De Ranunculi en viooltjes, 

 welke ik tusschen Poa plukte, herinnerden mij aan 

 de vegetatie van de lente, waarin deze laatste als 

 blaauwe oogen zoo veel schoons gaven aan het groene 

 graskleed van mijn dierbaar Vaderland. 



Nadat ik gepoogd heb , in algemeene trekken , den 

 tooi te schetsen, welken de natuur aan de door ons 

 bezochte oorden geschonken heeft, blijft mij nog 

 overig mede te deelen, welke veranderingen dat kleed 

 heeft ondergaan. Er doen zich daarvoor twee oor- 

 zaken aan ons kennen; de eerste door natuurwerkin- 

 gen zelve, de andere door menschenhanden te weeg 

 gebragt. Me!, de eerstgemelde verandering schijnt , 

 zoover wij dit hebben kunnen nagaan, de te voor- 

 schijntreding der laatstgemeJde heideaardige struikve- 

 getatie in verband te staan. De door kulluur te 

 weeg gebragte verandering is van geenen minderen 

 invloed; overal waar de bodem slechts eenige vlakte 

 aanbood en het hellend terrein met beken doorsne- 

 den was , zagen wij nu regelmatig afgedeelde , traps- 

 gewijs verhevene vlakten, waarop nijvere bewoners 

 de gewassen voor hun voornaam dagelijksch voedsel 

 aanplanten. Tusschen dezen hebben zij hunne eenvou- 

 dige woningen in het lommer van verschillende ooft- 

 boomen , slanke Areng- of grootkroonige Coco*-pal- 

 men, benevens breedbladige bananen geplaatst. In 

 andere streken , waar de vlakten van geringeren 



