135 



bergruggen, meer of minder diep uitgegroefdo dalen 

 en nil en dan langs, of wel door de met rotsblok^ 

 ken bedekte rivierbedding, altijd zoekende, in de 

 hoop van nog meer Petimon Setang^ duivels sir ie- 

 doozen [dus noemen de inlanders op Sumatra de 

 Rafflesia] op te sporen; doch te vergeefs. Intus- 

 schen gaven de zonnestralen een meer geel schijnsel 

 en begonnen zij in de hoogste toppen der boomen de 

 ondervlakten der bladen als te vergulden. Wij vonden 

 het geraden in deze streek, waar het gebrul van 

 den tijger zich niet zelden liet hooren, onze schre- 

 den te verdubbelen , ten einde vóór het vallen vaa 

 den avond ons verblijf te bereiken. Doch ook deze 

 wensch bleef onvervuld. De duisternis vermeerderde 

 onder het groene gewelf en werd slechts nu en dan, 

 waar het bosch minder digt was, door eenen zwak- 

 ken lichtstraal der maan verminderd. De doodsche 

 stilte, welke in de natuur rondom ons heerschte, 

 werd door het bladgeritsel naauwelijks afgebroken. 

 Wij hoorden, behalve het kraken onzer voetstappen 

 op verdroogde bladen en takken, nu en dan het 

 schaterend i geluid van den Semnopithecus mela^ 

 nolophos of het klagende oea van den Hylohates 

 concolor ^ die op hunne hooge zitplaatsen werden 

 gestoord ; terwijl ons uit de verte het schelle ti ge- 

 fluit van buiten het bosch rondzwevende Caprimulgi 

 imberbes tegenklonk. 



Onze reukorganen, even opgewekt als die van het 

 gehoor, onderscheidden onder vele andere geuren 

 eene vanilla-lucht , welke aan die van bloeijende Dip- 



10^ 



