136 



terocaryi herinnerde. Wij hadden van dit geslacht 

 nog geene soorten op Sumatra verzameld , maar ver- 

 onderstelden , dat dé onder den naam Plolar bij de 

 inboorlingen bekende boom , daartoe kon behooren. 

 Dit denkbeeld ontleende ik aan eenige opmerkingen 

 van mijnen begeleider en gaf aanleiding tot het af- 

 breken van ons tot dusverre in acht genomen stilzwij- 

 gen. Het gesprek, dat wij hielden, liep hoofdzake- 

 lijk daarop uit , dat wij den volgenden dag naar deze 

 plaats zouden terugkeeren, om alsdan den gewensch- 

 ten boom nader op te sporen. Onder dit gesprek 

 steeds voortgaande, werd het drievoudige ti geluid 

 van den Caprimulgiis imherhis duidelijker en hoorden 

 wij ook van tijd tot tijd het tweevoudige i gefluit 

 van den, van den grond opgejaagden, Caprimulgiis 

 binotatus^ die zich digter bij onze woning ophield. 



De volgende morgen was ik , in de hoop van mijn 

 doel te bereiken , reeds vroeg in de weer. Het was 

 een schoone ochtend , heldere lucht en koel weder. 

 Uit de omliggende bosschen werd het aanbreken van 

 den dag begroet door het schelle en eentoonige kwo 

 van den Argusvogel , benevens het doffe hoe van en- 

 kele, en het daarop volgende vrolijkere ïa van ge- 

 heele groepen van Hylobates syndactijlus. Weldra 

 begroette de morgenzang der boschbewoners de van 

 gene zijde van den bergketen opgaande zon. Dit was 

 de door mij bepaalde tijd om, vergezeld van twee 

 houthakkers, weder op weg te gaan. Deze beide 

 menschen, wien het vleesch niet in den weg was en 

 door de koelte van den morgen nog eenige graden 



