138 



laatsfgeiioeQiden , tot in hunne kroonen vervolgd , leer- 

 den wij als vijgen met zeer blinkende, gladde, ovale 

 bladen kennen [Ficus involucrata^ enz.]; de an- 

 deren bleken ons eiken te zijn met kleinere, van bo- 

 ven dof groene, van onderen grijze bladen \J^uercus 

 Reimvardtiand] ; de ecrslgenoemden echter waren 

 de door ons gezochte DijHerocarpi, wier kroonen 

 eeo zeer gemengd groen vertoonden. De oude bladen 

 bezaten de donkerste en de zeer jonge de lichtste tint 5 

 boven welke laatstgenoemden de trossen met schoone, 

 licht rozenroode, lelievormige bloemen en de rood- 

 bruin gekleurde, aan het einde der takken geplaat- 

 ste, lange bladknoppen uitstaken. Na deze opper- 

 vlakkige beschouwing, daalden wij naar de gemelde 

 vlakte af, kozen daar eenen der bloeijende boomen 

 uit en lieten , omdat de beklimming van den 30 el- 

 len hoogen stam ondoenlijk was, onze geleiders de 

 scherpte der bijlen en hunnen moed op het kappen 

 van denzelven beproeven. Ondertusschcn doorwan- 

 delde ik het bosch, waar alles tot opgeruimdheid 

 stemde. De kroonen der boomen werden met een 

 zacht geritsel, door den van het gebergte komenden 

 wind, gewiegd en glinsterden door de terugkaatsing 

 der zonnestralen op hunne nog door den dauw be- 

 vochtigde bladen. Tusschen dezelve sprongen vlugge 

 Semnojfitheci melanoloplii met een schaterend i ge- 

 luid vrolijk rond, klommen Hylohates syndactyli meer 

 omziglig door de takken, en zweefde de Hylohates 

 concolor met slingerende bewegingen van den eenen 

 tak en van de eene kroon naar de anderen. Bij deze 



