475 



door keuiueiken , aan den levensduur onüeend , dus 

 lüt soorten veihief. Deze uiteenzetting vond vooral 

 bij de Fransche Floristen bijval 5 vs'ij vinden ze in 

 decandolle's en loiselefr's Flores Frangaises en 

 in het Botanicon Galliciim terug. Reichenbach was 

 de eerste, die de door verschillende kruidkundigen 

 (sGHULTz , EHRHART, PERSOON, LINK enz.) Tceds ouder- 

 scheiden soorten met die, welke zijn scherpziend oog 

 hem had leeren kennen , monographisch zamenvatte 

 in het Sylloge plant. nov. Ratlsb I. p. 53 i), en 

 daarvan kort daarna in stürm's Deutschlands Flora 

 zeer voldoende afbeeldingen, van uitvoerige beschrij- 

 vingen vergezeld , bekend maakte. Latere schrijvers 

 volgden met wijzigingen van ondergeschikt belang in 

 de nomenclatuur, zijne monographic. Het verdient 

 nog vermelding, dat de nieuwere Engelsche, in na- 

 volging der Zweedsche kruidkundigen, M. interme- 

 dia Link voor de ware BI. arvensis L. houden. 



Wat onze Flora betreft, bij meese en de gorter 

 treffen wij de Linnaeaansche M. scorjpioïdes , in de 

 beide Spicilegien, geeue sporen aan van verdere na- 

 sporingen omtrent dit geslacht. In de Flora Belg. 

 Sept. verscheen hetzelve meer overeenkomstig de 

 nieuwere inzigten bearbeid , en wel met 4 soorten 

 {M, scorpioïdes W. , sylvatica Ehrh. , arvensis W. , 

 stricta Link) , volgens roemer en schultes's uitgave 

 van het Syst. veget. gediagnosticeerd: aan deze wer- 

 den in de nalezingen nog M. caespitosa Sghültz en 



*) Eigenlijk in de Amoen. Bot. Drcsd. die ik echter niet bezit. 



