495 



linearibus, aequilatis , antice sensim attenuatis, gla- 

 briusculis; ochreis acipresse setosis, longe ciliatis; 

 perigoniis eglanclulosis, cariopsibus minimis, partim 

 compressis utrinque convexis, partini triquetris, niti- 

 dis, raris. 



Slanker dan eene der aanverwante soorten, vooral 

 kenbaar aan de bijna gelijkzijdige, vlakke, zeer smalle 

 bladeren, met rondachtige zelfs hartvormige basis, 

 die geenen scherpen smaak hebben en uitgenomen 

 de middennerf en den rand geheel onbehaard zijn. 



P. minus komt voor als 



a. ritbellum , floribus purpurascentibus. 



h. albidum^ floribus albidis. 

 De witbloeijende vorm schijnt over het algemeen vrij 

 zeldzaam te zijn: zoo zegt braun dezelve nog nim- 

 mer gezien te hebben, ofschoon mappüs in zijne Flora 

 Alsatiae van eene Persicaria minus alba spreekt en 

 GMELiN in de Flora Badensis van P. minus zegt ))flo- 

 res rubelli vel albidi." Volgens keichenbach in zijne 

 Flora Germanica excursoria zoude hij P. minus nim- 

 mer met witte bloem gezien hebben , terwijl bluff en 

 FiNGERHUTH dezcu vomi niet schijnen gekend te heb- 

 ben ; ten minste zoude dit blijken uit de woorden 

 ))spicae pulchre roseae" die zij op de diagnose van 

 P, minus laten volgen. 



Ook onze floristen maken van dezen vorm geen 

 gewag. Hier schijnt deze plant eveneens zeldzaam te 

 zijn, daar ik dezelve slechts eenmaal aan eene sloot 

 in weiland bij '* Hage heb aangetroffen. P. minus 

 wisselt eenigzins af in habitus, gedaante der bladeren 



