499 



later in zijne Species plantat^um bepaaldelijk onze 

 P. Persicaria met dezen naam, en werd door alle 

 schrijvers belialven wahlenberg hierin gevolgd , die de 

 echte P. Pet^sicaria in P. nodosum Pers, zoekt. 

 Evenwel past de Linneaansche diagnose niet geheel 

 op onze Persicat'ia ^ daar linnaeus de bloemen digyni 

 noemt en zij , zoo als bekend is, slechts semidigyni zijn. 



Niettegenstaande P. Persicaria in velerlei vormen 

 voorkomt , laat deze zich steeds gemakkelijk van de 

 aanverwante soorten door de gedaante der vruchten, 

 bepaaldelijk der platgedrukte, onderkennen. Deze 

 houden , als het ware , het midden tusschen die van 

 P, Lapathifolium en P. dubium, hebbende aan de 

 vlakke zijde eenigzins het uitgeholde van de eerste , 

 op de bolle zijde het bultige van de laatste. 



De steng van P. Persicaria is vetachlig-glimmende, 

 groen of roodachtig, van eenige duimen tot 2 a 3 

 voeten hoog, opgerigt, nederliggende of geknikt -op- 

 gaande, eenvoudig of getakt. De bladeren zijn kort 

 gesteeld, donkergroen, veelal zwart gevlekt, soms 

 van onderen grijswit-viltig {P. tomentosum, Schr.) i). 



*) De specimina van de onderscheidene Polygona met folia subtus iiicano- 

 tomentosa , heb ik als geene bijzondere variëteit opgegeven , daar dit ken- 

 merk te onstandvastig is om zelfs eenen vorm , veel minder nog eene variëteit 

 aan te duiden. Immers komen er specimina voor , bij welke slechts de 

 onderste bladen subtus incano-tomentosa zijn , de overige niet. Zoo ook 

 kan men uit het zaad van specimina , bij welke de bladeren deze bedek- 

 king missen, naar gelang der standplaats, specimina met van onderen grijs- 

 wit-viltige bladeren verkrijgen. Wanneer de bladeren deze bedekking 

 bezitten , zijn de ochreae dier bladeren wolachtig behaard ; soms , doch 

 zeldzaam is ook de bovenste vlakte der bladeren grijswit-viltig. 



35^ 



