501 



In houding verschillen zij van de gewone specimina 

 van P. Persicaria. De steng is opgerigt en slank , 



2 a 3 voeten hoog , bij zeer ontwikkelde specimina re- 

 gelmatig en zeer getakt ; de takken welke gestrekt en 

 lang zijn , verheffen zich bijna tot op gelijke hoogte ; 

 op den stengel, doch inzonderheid op de takken, 

 vindt men eenige stijve en korte aangedrukte haren; 

 de bloemstelen zijn bij a ruw door kort gestoelde 

 klieren, bij /? vrij digt met aanliggende stijve haren 

 bezet. De ochreae 17 nervig (die van P. Persicaria 

 doorgaans 1 2 nervig) even als bij P, Persicaria aan- 

 gedrukt, behaard en lang gewimperd. De bladeren 

 groot, lichtgroen, ongevlekt, uitgerekt lancetvormig , 

 aan den voet versmald en lang gespitst. De thyrsus 

 rolrond, digt, op het uiteinde der takken veelal tot 



3 of 4 bijeengeplaatst, de vruchtdragende eenigzins 

 verdikt. De bloemen bleekrood-groenachtig. De 

 vruchten kleiner dan bij P. Persicaria , gedeeltelijk 

 driekantig, gedeeltelijk platgedrukt. Deze laatste zijn 

 op de bolle zijde niet zoo bultig, als die van P. Per- 

 sicaria. Aug. Sept. 1847. 



In de Flora Germanica excursoria van reichen- 

 BACH vinden wij achter de diagnose van P. Persicaria 

 het volgende «flores rosei, rarissime albi aut viren- 

 tes: LapathifoliO'Persicaria? thyrsi crassi, ochreae 

 cilia tae." Ofschoon nu de hier genoemde variëteiten 

 groenachtige bloemen, en eenigzins dikke thyrsi heb- 

 ben, kan ik ze evenwel niet voor dien vermoedelijken 

 hybriden voiin houden ; V. om hot klierachlige en 

 behaarde der pedunculi , hetwelk de door reichenbach 



