— 181 — 



ditur, quod datur ei, qui causas sexcenlis, id enim sena- 

 tus eius nomen est, exhibuit, propter quas mors sit illi 

 expetenda, cognitione virili benevolentia temperata, quae 

 neque egredi vita temere palitur et sapienter excedere 

 cupienti celerem fati viam praebet... Quam consuetudi- 

 nera Massiliensium non in Gallia ortam sed ex Graecia 

 translatam existimo, quod illam etiam in insula Cea ser- 

 vari animadverti, quo tempore Asiam cum Sexto Pom- 

 peio petens Julidem oppidum intravi. Forte enim eve- 

 nit ut tunc summae dignitatis ibi femina sed ultimae jam 

 senectutis, reddita ratione civibus cur excedere vita de- 

 beret, veneno consumere se destinaret mortemque su- 

 am Pompei praesentia clariorem fieri magni aestimaret... 

 Quae nonagesimum annum transgressa cum summa et 

 animi et corporis sinceritate lectulo, quantum dinoscere 

 erat; cotidiana consuetudine cultius strato recubans et in- 

 nixa cubito: «Tibi quidem», inquit Sexte Pompei, dii 

 magis quos relinquo quam quos peto gratias référant, 

 quod nee hortator vitae meae nee mortis spectator esse 

 fastidisti. Ceterum ipsa hilarem fortunae vultum semper 

 experta, ne aviditate lucis tristem intueri cogar, reliquias 

 Spiritus mei prospère fine, duas filias el uuo nepotum 

 gregem superstilem reliclura, permuto.» Cohortata delu- 

 de ad concordiam sues, distribute eis patrimonio et cul- 

 tu suo sacrisque domesticis maiori filiae traditis pocu- 

 lum, in quo venenum temperatum erat, constanti dex- 

 tera arripuit. Tum defusis Mercurio libamentis et invo- 

 cato numine eius, ut se placido itinere in meliorem se- 

 dis infernae deduceret partem, cupido haustu mortiferam 

 traxit portionem, ac sermone significans quasnam subin- 

 de partes corporis sui rigor occuparet, cum jam visce- 

 ribus eum et cordi imminere esset locuta, filiarum ma- 

 iius ad supremum opprimendorum oculorum officium ad- 



