49 



P e 1 o p i d a s werd na zijn dood in den strijd vereerd met 

 een tropee met kransen. 



Bij de Romeinen was hetzelfde gebruik in zwang en de wet 

 der 12 tafels stond dit toe. Lucianus beschrijft die gewoonte, 

 en naar dit gebruik werden de dooden, bekransten, Coronati 

 genoemd. Aelianus zegt dat Lycurgus den olijfkrans 

 heeft ingevoerd, later werd deze door den laurier vervangen. 



De krans werd uit olijfbladeren gevlochten omdat de olijf 

 het symbool was der overwinning, — de baan der overwinnaars 

 werd met olijftakken getooid. 



Aan Clytem nestra wordt de inneming van Troje ge- 

 meld, door een heraut duor olijftakken beschaduwd. A r t e- 

 m i d o r u s zegt daarom dat de olijfkrans den gestorvene werd 

 gegeven als overwinnaar in den strijd des levens, P r o b u s 

 dat de olijfkrans de krans der levenden is en P 1 i n i u s dat 

 als hoog eerbewijs de ruiters met olijfkransen bekroond wei-den. 



Deze gewoonte was oud en klom op tot den mythischen tijd. 

 Athene en Poseidon of Minerva en Neptunus zouden, 

 toen na den grooten vloed de aarde weer boven water kwam, 

 een stad stichten ; die het beste geschenk gaf zou de stichter 

 wezen en Z e u s zou uitspraak doen. Poseidon stichtte een 

 haven met schepen, Athene deed uit de rots een olijfboom 

 te voorschijn komen. Athene overwon en werd met het loof 

 van den olijf gekroond, vervolgens als overwinnares vereerd en 

 de stad ontving naar haar den naam van Athene. Van hier de 

 gewoonte om een overwinnaar met olijfloof te kroonen. 



Zooals men weet had men in Griekenland de gewoonte om 

 de lijken of te begraven of te verbranden. Wij zullen niet be- 

 slissen of deze gewoonte aan tweeërlei invloed van beschaving 

 te danken zij en of men bij het verbranden aan eene oor- 

 spronkelijke gewoonte der bevolking te denken hebbe en bij 

 het begraven aan een invloed van elders, bijvoorbeeld van 



4 



